LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

allocūtiō

allocūtiō f (genitive allocūtiōnis)
Classical[al.lɔˈkuː.ti.oː]Ecclesiastical[al.loˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. The act of speaking to or accosting; address.
  2. The act of consoling or comforting; consolation, comfort; exhortation.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeallocūtiōallocūtiōnēs
adlocūtiōnēs
genitiveallocūtiōnis
adlocūtiōnis
allocūtiōnum
adlocūtiōnum
dativeallocūtiōnī
adlocūtiōnī
allocūtiōnibus
adlocūtiōnibus
accusativeallocūtiōnem
adlocūtiōnem
allocūtiōnēs
adlocūtiōnēs
ablativeallocūtiōne
adlocūtiōne
allocūtiōnibus
adlocūtiōnibus
vocativeallocūtiōallocūtiōnēs
adlocūtiōnēs

allŏcūtĭo (adl-), ōnis, f. alloquor (post-Aug.).
I. A speaking to, an accosting, an address: vertit adlocutionem, Plin. Ep. 2, 20, 8: inchoatā adlocutione, Suet. Tib. 23.—
II. Esp.
A. Like the Gr. παραμυθία, a consoling, consolation, comforting, comfort: quā solatus es adlocutione? consoling words, Cat. 38, 5; so Sen. Cons. ad Helv. 1: nec (habebunt) in die agnitionis adlocutionem, Vulg. Sap. 3, 18; 8, 9; 19, 12.—
B. An inciting to the conflict; only upon coins, v. Eckh. D. N. V. 6, p. 268.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin allocūtiō From alloquor + -tiō.

Descendants
  • Catalanal·locució
  • Englishallocution
  • Frenchallocution
  • Italianallocuzione
  • Portuguesealocução
  • Romanianalocuție
  • Romanianalocuțiune
  • Spanishalocución

Quick answers

What does allocūtiō mean in Latin?
allocūtiō, a noun, means “The act of speaking to or accosting; address.; The act of consoling or comforting”.
What is the genitive of allocūtiō?
The genitive singular is allocūtiōnis. allocūtiō is feminine, third declension.
How do you pronounce allocūtiō?
In classical Latin, [al.lɔˈkuː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [al.loˈkut.t͡si.o].