noun · femininethird declension
alligātiō
alligātiō f (genitive alligātiōnis)
Classical[al.lɪˈɡaː.ti.oː]Ecclesiastical[al.liˈɡat.t͡si.o]
Meaning
- tying, binding
- bond, band
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | alligātiō | alligātiōnēs |
| genitive | alligātiōnis | alligātiōnum |
| dative | alligātiōnī | alligātiōnibus |
| accusative | alligātiōnem | alligātiōnēs |
| ablative | alligātiōne | alligātiōnibus |
| vocative | alligātiō | alligātiōnēs |
allĭgātĭo (adl-), ōnis, f. id..
I. A binding or tying to (only in the foll. exs.):
arbustorum, Col. 11, 2.—Hence, Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinalligātiō
Latin ligō Latin alligō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin alligātiō From alligō + -tiō.