noun · femininefirst declension
aetātula
aetātula f (genitive aetātulae)
Meaning
- youth (tender age of childhood)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aetātula | aetātulae |
| genitive | aetātulae | aetātulārum |
| dative | aetātulae | aetātulīs |
| accusative | aetātulam | aetātulās |
| ablative | aetātulā | aetātulīs |
| vocative | aetātula | aetātulae |
aetātŭla, ae, f. dim. aetas,
I. a youthful, tender, or effeminate age:
in munditiis, mollitiis deliciisque aetatulam agere, Plaut. Ps. 1, 2, 40: integra, Caecil. ap. Gell. 2, 23, 10 (Com. Rel. p. 52 Rib.): in primis puerorum aetatulis, Cic. Fin. 5, 20, 55: monuit, ut parcius aetatulae indulgeret, Suet. Claud. 16 (cf. Galb. 20: cupide fruaris aetate tuā).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aetātula ae, f dim.
aetas, a tender age.