noun · neutersecond declension
aestimium
aestimium n (genitive aestimiī)
Classical[ae̯sˈtɪ.mi.ũː]Ecclesiastical[esˈtiː.mi.um]
aestimia pl. nom.; pl. acc.; pl. voc.
Meaning
- Late Latinneutersynonym of aestimātiō (“estimation”)
c. 40 CE – 103 CE, Sextus Julius Frontinus, de Colon. 127
98 CE – 117 CE, Hyginus Gromaticus, De Constitutione Limitum 152
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aestimium | aestimia |
| genitive | aestimiī | aestimiōrum |
| dative | aestimiō | aestimiīs |
| accusative | aestimium | aestimia |
| ablative | aestimiō | aestimiīs |
| vocative | aestimium | aestimia |
aestĭmĭum, i, n. id., = aestimatio (late Lat.), Hyg. de Limit. p. 152 Goes.; so besides only Front. de Colon. p. 127 ib.
Origins
From aestimō + -ium.