LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

aedīlicius

aedīlicius (feminine aedīlicia, neuter aedīlicium)
Classical[ae̯.diːˈlɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[e.diˈliː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. adjectiverelationalaedile

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeaedīliciusaedīliciaaedīlicium
genitiveaedīliciīaedīliciaeaedīliciī
dativeaedīliciōaedīliciaeaedīliciō
accusativeaedīliciumaedīliciamaedīlicium
ablativeaedīliciōaedīliciāaedīliciō
vocativeaedīlicieaedīliciaaedīlicium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeaedīliciīaedīliciaeaedīlicia
genitiveaedīliciōrumaedīliciārumaedīliciōrum
dativeaedīliciīsaedīliciīsaedīliciīs
accusativeaedīliciōsaedīliciāsaedīlicia
ablativeaedīliciīsaedīliciīsaedīliciīs
vocativeaedīliciīaedīliciaeaedīlicia

aedīlīcĭus (not aedīlīt-), a um, adj. id.,
I. pertaining or belonging to an œdile: munus, Cic. Off. 2, 16: repulsa, i. e. in aedilitate petenda, id. Planc. 21: scriba, of an œdile, id. Clu. 45: largitio, Liv. 25, 2; cf. Cic. Off. 2, 16: vectigal aediliciorum, sc. munerum, paid to the œdiles to defray the expense of public exhibitions, id. Q. Fr. 1, 1, 9.—aedīlīcĭus, i, m. (sc. vir), one who had been an œdile (as consularis, who had been consul), an exœdile, Varr. R. R. 1, 7, 10: aedilicius est mortuus, Cic. Brut. 28; so id. Vatin. 7: edictum, an ordinance of the œdile on entering upon his office (v. edictum), Dig. 21, 1: aediliciae edictiones, Plaut. Capt. 4, 2, 43.

Origins

From aedīlis + -icius.

Descendants
  • Italianedilizio
  • Spanishedilicio

Quick answers

What does aedīlicius mean in Latin?
aedīlicius, a adjective, means “aedile”.
How do you pronounce aedīlicius?
In classical Latin, [ae̯.diːˈlɪ.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [e.diˈliː.t͡ʃi.us].