adjectivefirst/second-declension adjective
aedīlicius
aedīlicius (feminine aedīlicia, neuter aedīlicium)
Classical[ae̯.diːˈlɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[e.diˈliː.t͡ʃi.us]
Meaning
- adjectiverelationalaedile
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aedīlicius | aedīlicia | aedīlicium |
| genitive | aedīliciī | aedīliciae | aedīliciī |
| dative | aedīliciō | aedīliciae | aedīliciō |
| accusative | aedīlicium | aedīliciam | aedīlicium |
| ablative | aedīliciō | aedīliciā | aedīliciō |
| vocative | aedīlicie | aedīlicia | aedīlicium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | aedīliciī | aedīliciae | aedīlicia |
| genitive | aedīliciōrum | aedīliciārum | aedīliciōrum |
| dative | aedīliciīs | aedīliciīs | aedīliciīs |
| accusative | aedīliciōs | aedīliciās | aedīlicia |
| ablative | aedīliciīs | aedīliciīs | aedīliciīs |
| vocative | aedīliciī | aedīliciae | aedīlicia |
aedīlīcĭus (not aedīlīt-), a um, adj. id.,
I. pertaining or belonging to an œdile:
munus, Cic. Off. 2, 16: repulsa, i. e. in aedilitate petenda, id. Planc. 21: scriba, of an œdile, id. Clu. 45: largitio, Liv. 25, 2; cf. Cic. Off. 2, 16: vectigal aediliciorum, sc. munerum, paid to the œdiles to defray the expense of public exhibitions, id. Q. Fr. 1, 1, 9.—aedīlīcĭus, i, m. (sc. vir), one who had been an œdile (as consularis, who had been consul), an exœdile, Varr. R. R. 1, 7, 10: aedilicius est mortuus, Cic. Brut. 28; so id. Vatin. 7: edictum, an ordinance of the œdile on entering upon his office (v. edictum), Dig. 21, 1: aediliciae edictiones, Plaut. Capt. 4, 2, 43.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aedīlīcius (not -tius), adj.
aedilis, of an aedile: munus.—As subst, m., one who has been an aedile.
Origins
From aedīlis + -icius.
Descendants
- Italianedilizio
- Spanishedilicio