noun · masculinethird declension
aedificātor
aedificātor m (genitive aedificātōris)
Classical[ae̯.dɪ.fɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[e.di.fiˈkaː.tor]
Meaning
- builder
- Classical Latinfigurativelyarchitect
- post Classicalone who is fond of building
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aedificātor | aedificātōrēs |
| genitive | aedificātōris | aedificātōrum |
| dative | aedificātōrī | aedificātōribus |
| accusative | aedificātōrem | aedificātōrēs |
| ablative | aedificātōre | aedificātōribus |
| vocative | aedificātor | aedificātōrēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aedificatorem esse (Nep. Att. 13. 1)
- to be fond of building.
aedĭfĭcātor, ōris, m. aedifico.
I. A builder:
vocaberis aedificator saepium, Vulg. Isa. 58, 12; in the class. period only trop., = δημιουργός: mundi, the maker, architect, Cic. Univ. 2: aedificatores mundi, id. N. D. 1, 9.—II. From the Aug. period adj. (cf. Br. Nep. Ages. 4, 2) with the access. idea of inclination or passion, that is fond of building:
nemo illo minus fuit emax, minus aedificator, Nep. Att. 13; Juv. 14, 86; Col. 1, 4, 8; Flor. 1, 8, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aedificātor ōris, m
aedifico, a builder: mundi.—One fond of building: nemo minus, N.
Origins
Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin aedificō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin aedificātor From aedificō (“to build”) + -tor.