noun · femininethird declension
aedificātiō
aedificātiō f (genitive aedificātiōnis)
Meaning
- building, constructing (act of)
- building, structure, edifice
- instructing, edification
Latīnē defined in Latin in our graded readers
moles exstrūctaaedificātiō -ōnis (f) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 19
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aedificātiō | aedificātiōnēs |
| genitive | aedificātiōnis | aedificātiōnum |
| dative | aedificātiōnī | aedificātiōnibus |
| accusative | aedificātiōnem | aedificātiōnēs |
| ablative | aedificātiōne | aedificātiōnibus |
| vocative | aedificātiō | aedificātiōnēs |
aedĭfĭcātĭo, ōnis, f. aedifico.
I. Abstr., the act of building, a building or constructing.
(a). Absol.:
si ad horum luxuriam dirigas aedificationem, Varr. R. R. 1, 13: immensa et intolerabilis, Cic. Pis. 21; so id. Q. Fr. 2, 2; Vulg. 2 Para. 16, 6.—(b). With gen.:
urbium, Vulg. Judith, 5, 10.— II. Concr., a building, a structure, edifice, Cato ap. Gell. 13, 23:
domum tuam et aedificationem omnem perspexi, Cic. Fam. 5, 6: aedificationes templi, Vulg. Matt. 24, 1.—III. Fig., building up, instructing, edification.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aedificātiō ōnis, f
aedifico, the process of building: intermissa.—A building, structure, edifice: omnis.—Plur: privatae, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin aedificātiō From aedificō + -tiō.
Descendants
- Catalanedificació
- Englishedification
- Frenchédification
- Italianedificazione
- Occitanedificacion
- Portugueseedificação
- Romanianedificație
- Spanishedificación
- Galicianedificación