verbthird conjugation
assūmō
assūmō (present infinitive assūmere, perfect active assūmpsī, supine assūmptum)
Classical[asˈsuː.moː]Ecclesiastical[asˈsuː.mo]
adsūmō
Meaning
- to take up, receive, adopt, accept, or assume
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ad sē sūmō, tollōassūmō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 22
sūrsum tollō, recipiōassūmō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 22
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assūmō | assūmēbam | assūmam | assūmpsī | assūmpseram | assūmpserō |
| 2nd sg. | assūmis | assūmēbās | assūmēs | assūmpsistī | assūmpserās | assūmpseris |
| 3rd sg. | assūmit | assūmēbat | assūmet | assūmpsit | assūmpserat | assūmpserit assūmserit |
| 1st pl. | assūmimus | assūmēbāmus | assūmēmus | assūmpsimus | assūmpserāmus | assūmpserimus |
| 2nd pl. | assūmitis | assūmēbātis | assūmētis | assūmpsistis | assūmpserātis | assūmpseritis |
| 3rd pl. | assūmunt | assūmēbant | assūment | assūmpsērunt assūmpsēre | assūmpserant | assūmpserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | assūmam | assūmerem | assūmpserim | assūmpsissem |
| 2nd sg. | assūmās | assūmerēs | assūmpserīs | assūmpsissēs |
| 3rd sg. | assūmat | assūmeret | assūmpserit assūmserit | assūmpsisset |
| 1st pl. | assūmāmus | assūmerēmus | assūmpserīmus | assūmpsissēmus |
| 2nd pl. | assūmātis | assūmerētis | assūmpserītis | assūmpsissētis |
| 3rd pl. | assūmant | assūmerent | assūmpserint | assūmpsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | assūmor | assūmēbar | assūmar |
| 2nd sg. | assūmeris assūmere | assūmēbāris assūmēbāre | assūmēris assūmēre |
| 3rd sg. | assūmitur | assūmēbātur | assūmētur |
| 1st pl. | assūmimur | assūmēbāmur | assūmēmur |
| 2nd pl. | assūmiminī | assūmēbāminī | assūmēminī |
| 3rd pl. | assūmuntur | assūmēbantur | assūmentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | assūmar | assūmerer |
| 2nd sg. | assūmāris assūmāre | assūmerēris assūmerēre |
| 3rd sg. | assūmātur | assūmerētur |
| 1st pl. | assūmāmur | assūmerēmur |
| 2nd pl. | assūmāminī | assūmerēminī |
| 3rd pl. | assūmantur | assūmerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | assūme | assūmere |
| pres. 2nd pl. | assūmite | assūmiminī |
| fut. 2nd sg. | assūmitō | assūmitor |
| fut. 3rd sg. | assūmitō | assūmitor |
| fut. 2nd pl. | assūmitōte | — |
| fut. 3rd pl. | assūmuntō | assūmuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | assūmere | assūmī |
| perfect infinitive | assūmpsisse | assūmptum esse |
| future infinitive | assūmptūrum esse | assūmptum īrī |
| present participle | assūmēns | — |
| perfect participle | — | assūmptus assūmpta, assūmptā, assūmptae, assūmptam, assūmptārum, assūmptās, assūmpte, assūmptī, assūmptīs, assūmptō, assūmptōrum, assūmptōs |
| future participle | assūmptūrus assūmptūra, assūmptūrā, assūmptūrae, assūmptūram, assūmptūrārum, assūmptūrās, assūmptūre, assūmptūrī, assūmptūrīs, assūmptūrō, assūmptūrōrum, assūmptūrōs, assūmptūrum | assūmendus assūmundus, assūmenda, assūmendā, assūmendae, assūmendam, assūmendārum, assūmendās, assūmende, assūmendīs, assūmendōrum, assūmendōs, assūmunda, assūmundā, assūmundae, assūmundam, assūmundārum, assūmundās, assūmunde, assūmundī, assūmundīs, assūmundō, assūmundōrum, assūmundōs, assūmundum |
gerundassūmendī, assūmendō, assūmendumsupineassūmptum, assūmptū
as-sūmo (ads-, Lachm., Halm, B. and K., Weissenb., K. and H.; ass-, Merk.), mpsi, mptum, 3, v. a.,
I. to take to or with one's self, to take up, receive, adopt, accept, take.
I. In gen.
A. Lit.:
Plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt, Lucr. 2, 1124: cibus atque umor membris adsumitur intus, id. 4, 1091; so of nourishment, Cels. 1, 3; 5, 27, n. 17; Scrib. Comp. 200: numquam committet, ut id, quod alteri detraxerit, sibi adsumat, Cic. Off. 3, 5, 23: sacra Cereris adsumpta de Graeciā, id. Balb. 24, 55: socius et administer omnium consiliorum adsumitur Scaurus, Sall. J. 29, 2: eos in societatem consilii avunculi adsumunt, Liv. 2, 4, 2: adulescentes conscii adsumpti, id. ib.: in societatem armorum, id. 2, 22; so, in consilium, Plin. Ep. 3, 19; id. Pan. 8: in consortium, id. Ep. 7, 3: nec decet aliter filium adsumi, si adsumatur a principe, i. e. is adopted, id. ib. 7, 4; 8, 3: uxorem, id. ib. 83, 4: si rursum (uxor) adsumeretur, Tac. A. 12, 2: adsumptis duobus filiis ire perrexit, Vulg. Gen. 48, 1; ib. 2 Par. 23, 20: Tunc adsumpsit eum Diabolus, ib. Matt. 4, 5: adsumit Jesus Petrum, ib. Marc. 9, 1: quem (arietem) adsumens obtulit holocaustum pro filio, ib. Gen. 22, 13; ib. Lev. 14, 10 et saep.: in familiam nomenque, Tac. A. 1, 8 et saepe: cautum dignos adsumere, to take or choose as friends only those worthy of you, Hor. S. 1, 6, 51: adsumpsit Jesus duodecim, i. e. as his disciples, Vulg. Luc. 18, 31. —So of the assumption of our Lord to heaven: Dominus Jesus adsumptus est in caelum, Vulg. Marc. 16, 9; ib. Act. 1, 2.—B. Trop.:
libero tempore, omnis voluptas adsumenda est, omnis dolor repellendus, Cic. Fin. 1, 10, 33: laudem sibi ex aliquā re, id. Mur. 14, 31: ut acer equus pugnae adsumit amorem, Ov. M. 3, 705: omne quod sumatur in oratione, aut ex suā sumi vi atque naturā aut adsumi foris, Cic. de Or. 2, 39, 163: alii (loci) adsumuntur extrinsecus, id. Top. 2, 8; id. Planc. 23, 56 Wund.: orator tractationem orationis sibi adsumet, id. de Or. 1, 12, 54.—Also, like arrogare, to usurp, to claim, assume, arrogate: neque mihi quicquam assumpsi neque hodie adsumo, Cic. Fam. 1, 9, 17; Auct. ad Her. 1, 1: cogam Assumptumque patrem commentaque sacra fateri, Ov. M. 3, 558.—Of discourse, to take up, begin (eccl. Lat., after the Hebrew): At ille adsumptā parabolā suā ait, Vulg. Num. 23, 18; 23, 7; ib. Job, 27, 1; 29, 1.—II. Esp.,
A. Sometimes, like accipio, without the idea of action, to receive, obtain:
fetus Melliferarum apium sine membris corpora nasci, Et serosque pedes serasque assumere pennas, Ov. M. 15, 384: Qui sperant in Domino, adsument pennas sicut aquilae, Vulg. Isa. 40, 31: a ventis alimenta adsumere, Ov. M. 7, 79: illas assumere robora gentes, id. ib. 15, 421.—B. To take in addition to, to add to:
si quis aliam quoque artem sibi adsumpserit, Cic. de Or. 1, 50, 217; 1, 37, 170: aliquantum jam etiam noctis adsumo, id. Fam. 7, 23 fin.: ne qui postea adsumerentur, Liv. 21, 19: Butram tibi Septiciumque et Sabinum adsumam, Hor. Ep. 1, 5, 28.—C. In logic, t. t., to add or join to a syllogism the minor proposition: Ea (propositio vera ac perspicua) est hujus modi: Si quo die Romae ista caedes facta est, ego Athenis eo die fui, in caede interesse non potui. Hoc quia perspicue verum est, nihil attinet approbari; quā re adsumi statim oportet hoc modo: fui autem Athenis eo die, Cic. Inv. 1, 36, 63; id. Div. 2, 51, 106; 2, 53, 108.—
D. In gram.: adsumpta verba.
b. Figurative expressions, tropes, Quint. 10, 1, 121.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinassūmō
Proto-Indo-European *upó Proto-Italic *supo Latin sub Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sūmō Latin assūmō From ad- + sūmō.
Descendants
- Catalanassumir
- Englishassume
- Frenchassumer
- Italianassumere
- Portugueseassumir
- Romanianasuma
- Spanishasumir
- Franco-Provençalassuendre
- Galicianasumir