LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

arripiō

arripiō (present infinitive arripere, perfect active arripuī, supine arreptum)
Classical[arˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[arˈriː.pi.o]
adripiō

Meaning

  1. to seize or snatch
  2. to procure or appropriate
  3. to arrest
  4. to assail
  5. to bring or summon before a tribunal, complain of, accuse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.arripiōarripiēbamarripiamarripuīarripueramarripuerō
2nd sg.arripisarripiēbāsarripiēsarripuistīarripuerāsarripueris
3rd sg.arripitarripiēbatarripietarripuitarripueratarripuerit
1st pl.arripimusarripiēbāmusarripiēmusarripuimusarripuerāmusarripuerimus
2nd pl.arripitisarripiēbātisarripiētisarripuistisarripuerātisarripueritis
3rd pl.arripiuntarripiēbantarripientarripuērunt
arripuēre
arripuerantarripuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.arripiamarriperemarripuerimarripuissem
2nd sg.arripiāsarriperēsarripuerīsarripuissēs
3rd sg.arripiatarriperetarripueritarripuisset
1st pl.arripiāmusarriperēmusarripuerīmusarripuissēmus
2nd pl.arripiātisarriperētisarripuerītisarripuissētis
3rd pl.arripiantarriperentarripuerintarripuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.arripiorarripiēbararripiar
2nd sg.arriperis
arripere
arripiēbāris
arripiēbāre
arripiēris
arripiēre
3rd sg.arripiturarripiēbāturarripiētur
1st pl.arripimurarripiēbāmurarripiēmur
2nd pl.arripiminīarripiēbāminīarripiēminī
3rd pl.arripiunturarripiēbanturarripientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.arripiararriperer
2nd sg.arripiāris
arripiāre
arriperēris
arriperēre
3rd sg.arripiāturarriperētur
1st pl.arripiāmurarriperēmur
2nd pl.arripiāminīarriperēminī
3rd pl.arripianturarriperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.arripearripere
pres. 2nd pl.arripitearripiminī
fut. 2nd sg.arripitōarripitor
fut. 3rd sg.arripitōarripitor
fut. 2nd pl.arripitōte—
fut. 3rd pl.arripiuntōarripiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivearriperearripī
perfect infinitivearripuissearreptum esse
future infinitivearreptūrum essearreptum īrī
present participlearripiēns—
perfect participle—arreptus
arrepta, arreptā, arreptae, arreptam, arreptārum, arreptās, arrepte, arreptī, arreptīs, arreptō, arreptōrum, arreptōs
future participlearreptūrusarripiendus
arripiundus, arripienda, arripiendā, arripiendae, arripiendam, arripiendārum, arripiendās, arripiende, arripiendīs, arripiendōrum, arripiendōs
gerundarripiendī, arripiendō, arripiendumsupinearreptum, arreptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

occasionem arripere
to seize an opportunity.

ar-rĭpĭo (adr-, B. and K.; arr-, Lachm., Ritschl, Fleck., Merk., Rib., K. and H., Weissenb., Halm), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. rapio,
I. to seize, snatch, lay hold of, draw a person or thing to one's self (esp. with haste).
I. In gen.
A. Lit.: ut eum eriperet, manum arripuit mordicus: Vix foras me abripui atque effugi, Plaut. Curc. 5, 1, 7; cf. the first of the words following, formed by Plaut. after the manner of Aristophanes: Quodsemelarripides Numquampostreddonides, Pers. 4, 6, 23 Ritschl: gladium, id. Capt. 4, 4, 7; Vulg. Gen. 22, 10: pugionem, ib. Num. 25, 7: securim, ib. Jud. 9, 48: arma, Liv. 35, 36: cultrum, id. 3, 48: telum, vestimenta, Nep. Alcib. 10, 5: arcus Arripit, Ov. M. 5, 64: ensem, id. ib. 13, 386: saxum, Curt. 6, 9: pileum vel galerum, Suet. Ner. 26: scutum e strage, Tac. A. 3, 23: sagittam et scutum, Vulg. Jer. 6, 23: clipeum, ib. Isa. 21, 5: aliquem barbā, Plaut. Rud. 3, 4, 64: manu, Liv. 6, 8: aliquam comā, Ov. M. 6, 552: caput capillo, Suet. Galb. 20: manum alicujus, Auct. B. G. 8, 23; Hor. S. 1, 9, 4.—
B. Trop., to take to one's self, procure, appropriate, seize: Arripe opem auxiliumque ad hanc rem, Plaut. Mil. 2, 2, 65: vox et gestus subito sumi et aliunde adripi non potest, Cic. Or. 1, 59, 252: cognomen sibi ex Aeliorum imaginibus adripuit, id. Sest. 32: non debes adripere maledictum ex trivio aut ex scurrarum aliquo convicio, id. Mur. 6: libenter adripere facultatem laedendi, id. Fl. 8, 19: aliquid ad reprehendendum, id. N. D. 2, 65, 162: impedimentum pro occasione arripere, Liv. 3, 35 al.—
II. Transf.
A. In gen., to seize, lay hold of, take possession of, secure: Sublimem medium arriperem, et capite pronum in terram statuerem, Ter. Ad. 3, 2, 18: simul arripit ipsum Pendentem, Verg. A. 9, 561: medium arripit Servium, Liv. 1, 48: quando arripuerit te spiritus Domini malus, Vulg. 1 Reg. 16, 16; so ib. Luc. 8, 29: Existit sacer ignis et urit corpore serpens, Quamcumque arripuit partim, Lucr. 6, 661: quemcumque patrem familias adripuissetis ex aliquo circulo, you might have taken, Cic. de Or. 1, 34, 159: nisi forte eum (dolorem) dicis, qui simul atque adripuit, interficit, id. Fin. 2, 28, 93: vitulum, Vulg. Deut. 9, 21: leones, ib. Dan. 6, 24: navem, ib. Act. 27, 15: arrepto repente equo, Liv. 6, 8: cohortes arreptas in urbem inducit, id. 34, 20.—Trop., of the mind, to seize upon with eagerness or haste, to learn quickly or with avidity: pueri celeriter res innumerabiles adripiunt, Cic. Sen. 21, 78: quas (sc. Graecas litteras) quidem sic avide adripui, quasi diuturnam sitim explere cupiens, id. ib. 8, 26; cf. id. Mur. 30: Quarum studium etsi senior arripuerat, Nep. Cato, 3, 2: quaerit Socrates unde animum adripuerimus, si nullus fuerit in mundo, Cic. N. D. 3, 11, 26: quod animus adriperet aut exciperet extrinsecus ex divinitate, id. Div. 2, 11, 26.—
B. As a judicial t. t., to bring or summon before a tribunal, to complain of, accuse (cf. rapio; esp. freq. of those who are complained of after leaving their office): eum te adripuisse, a quo non sis rogatus, Cic. Planc. 22, 54: ad quaestionem ipse adreptus est, id. Clu. 33: tribunus plebis consules abeuntes magistratu arripuit, Liv. 2, 54: arreptus a P. Numitorio Sp. Oppius, id. 3, 58: arreptus a viatore, id. 6, 16: quaestor ejus in praejudicium aliquot criminibus arreptus est, Suet. Caes. 23: inter Sejani conscios arreptus, id. Vit. 2.—Hence,
C. In Horace, to attack with ridicule or reproach, to ridicule, satirize: Primores populi arripuit populumque tributim, Sat. 2, 1, 69: luxuriam et Nomentanum arripe mecum, id. 2, 3, 224.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinarripiō

Latin rapio Latin arripiō From ad- + rapio.

Quick answers

What does arripiō mean in Latin?
arripiō, a verb, means “to seize or snatch; to procure or appropriate; to arrest”.
What are the principal parts of arripiō?
arripiō, arripere, arripuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce arripiō?
In classical Latin, [arˈrɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [arˈriː.pi.o].
Where does arripiō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin arripiō.