LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

adorior

adorior (present infinitive adorīrī, perfect active adortus sum)
Classical[aˈdɔ.ri.ɔr]Ecclesiastical[aˈdɔː.ri.or]

Meaning

  1. deponentto assail, assault, attack
  2. deponentto accost, approach
  3. deponentto undertake, initiate, engage in

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adorioradoriēbaradoriar———
2nd sg.adorīris
adorīre
adoriēbāris
adoriēbāre
adoriēris
adoriēre
———
3rd sg.adorīturadoriēbāturadoriētur———
1st pl.adorīmuradoriēbāmuradoriēmur———
2nd pl.adorīminīadoriēbāminīadoriēminī———
3rd pl.adoriunturadoriēbanturadorientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adoriaradorīrer——
2nd sg.adoriāris
adoriāre
adorīrēris
adorīrēre
——
3rd sg.adoriāturadorīrētur——
1st pl.adoriāmuradorīrēmur——
2nd pl.adoriāminīadorīrēminī——
3rd pl.adorianturadorīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adorīre—
pres. 2nd pl.adorīminī—
fut. 2nd sg.adorītor—
fut. 3rd sg.adorītor—
fut. 3rd pl.adoriuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadorīrī—
perfect infinitiveadortum esse—
future infinitiveadortūrum esse—
present participleadoriēns—
perfect participleadortus—
future participleadortūrus
adoritūra, adoritūrā, adoritūrae, adoritūram, adoritūrārum, adoritūrās, adoritūre, adoritūrī, adoritūrīs, adoritūrō, adoritūrōrum, adoritūrōs, adoritūrum, adoritūrus
adoriendus
adoriundus, adorienda, adoriendā, adoriendae, adoriendam, adoriendārum, adoriendās, adoriende, adoriendīs, adoriendōrum, adoriendōs
gerundadoriendī, adoriendō, adoriendumsupineadortum, adortū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

hostes a tergo adoriri
to attack the enemy in the rear.

ăd-ŏrĭor, ortus, 4, v. dep. (
I. part. adorsus, Gell. 9, 2, 10; see the passage at the end of this art.; the second and third pers. of the pres. ind., acc. to the fourth conj.: adorīris, adorītur; forms analogous to orĕris, orĭtur, of the simple verb occur in Lucr. 3, 513; Lucil. ap. Prisc. p. 880 P.), to rise up for the purpose of going to some one or something, or of undertaking something great, difficult, or hazardous (clandestinely, artfully, when a hostile approach is spoken of; while aggredi indicates a direct, open attack from a distance: aggredimur de longinquo; adorimur ex insidiis et ex proximo; nam adoriri est quasi ad aliquem oriri, i. e. exsurgere, Don. ad Ter. Ad. 3, 3, 50; cf. the same ad Heaut. 4, 5, 9).
I. In gen., to approach a person in order to address him, to ask something of him, to accost, etc. (cf. accedo, adeo): cesso hunc adoriri? (quasi de improviso alloqui, Don.), Ter. Heaut. 4, 5, 9: si ab eo nil fiet, tum hunc adorior hospitem, id. Phorm. 4, 2, 15.—
II. Esp.
A. To approach one with hostile intent, to assault, assail, Lucil. ap. Prisc. p. 886 P.: inermem tribunum gladiis, Cic. Sest. 37: a tergo Milonem, id. Mil. 10: navem, Cic. Verr. 2, 5, 34 fin.: impeditos adoriebantur, Caes. B. G. 4, 26: hos Conon adortus magno proelio fugat, Nep. Con. 4: urbem vi, Liv. 1, 53: oppugnatio eos aliquanto atrocior quam ante adorta est, id. 21, 11; cf. 21, 28: praetorem ex improviso in itinere adortus, Tac. A. 4, 45: variis criminationibus, id. ib. 14, 52: minis, id. H. 1, 31: jurgio, Ter. Ad. 3, 3, 50: senatum, Suet. Caes. 9.—Also absol., Hirt. B. Afr. 69.—
B. To enter upon any course of action, esp. to engage in or undertake any thing difficult or dangerous; with acc. or inf.: commutare animum quicumque adoritur, Lucr. 3, 515: ne convellere adoriamur ea, quae non possint commoveri, Cic. de Or. 2, 51, 205; id. Att. 13, 22: Ἡρακλείδιον, si Brundisium salvi, adoriemur (sc. scribere), id. ib. 16, 2; Auct. Her. 2, 4: majus adorta nefas, Ov. P. 2, 2, 16: hi dominam Ditis thalamo deducere adorti, Verg. A. 6, 397; cf. id. ib. 7, 386; Cat. 63, 11.—So esp. in the histt., Nep. Dion. 6: hanc (Munychiam) bis tyranni oppugnare sunt adorti, id. Thras. 2, 5; so also Liv. 2, 51; 28, 3; 37, 5, 32; 40, 22; 43, 21; 44, 12; cf. also 3, 44: hanc virginem Appius pretio ac spe pellicere adortus.— Once in the form of the part. perf. adorsus: qui Hippiam tyrannum interficere adorsi erant, Gell. 9, 2, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadorior

Proto-Indo-European *h₃er-der. Proto-Italic *oriōr Latin orior Latin adorior From ad- + orior.

Quick answers

What does adorior mean in Latin?
adorior, a verb, means “to assail, assault, attack; to accost, approach; to undertake, initiate, engage in”.
What are the principal parts of adorior?
adorior, adorīrī, adortus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce adorior?
In classical Latin, [aˈdɔ.ri.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈdɔː.ri.or].
Where does adorior come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adorior.