noun · masculinethird declension
adōrātor
adōrātor m (genitive adōrātōris, feminine adōrātrīx)
Classical[a.doːˈraː.tɔr]Ecclesiastical[a.doˈraː.tor]
adōrātrīx f.
Meaning
- worshiper / worshipper
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adōrātor | adōrātōrēs |
| genitive | adōrātōris | adōrātōrum |
| dative | adōrātōrī | adōrātōribus |
| accusative | adōrātōrem | adōrātōrēs |
| ablative | adōrātōre | adōrātōribus |
| vocative | adōrātor | adōrātōrēs |
ădōrātor, ŏris, m. id.,
I. one who adores, a worshipper, Tert. de Spec. 8; Vulg. Joh. 4, 23.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadōrātor
Latin ōrō Latin adōrō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin adōrātor From adōrō + -tor.
Descendants
- Catalanadorador
- Frenchadorateur
- Italianadoratore
- Occitanadorator
- Portugueseadorador
- Romanianadorator
- Spanishadorador
- Galicianadorador
- Polishadorator