LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

adiūnctīvus

adiūnctīvus (feminine adiūnctīva, neuter adiūnctīvum)
Classical[ad.jʊŋkˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[ad.juŋkˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivejoined, added
  2. adjectivaladjectiveadjectival

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeadiūnctīvusadiūnctīvaadiūnctīvum
genitiveadiūnctīvīadiūnctīvaeadiūnctīvī
dativeadiūnctīvōadiūnctīvaeadiūnctīvō
accusativeadiūnctīvumadiūnctīvamadiūnctīvum
ablativeadiūnctīvōadiūnctīvāadiūnctīvō
vocativeadiūnctīveadiūnctīvaadiūnctīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeadiūnctīvīadiūnctīvaeadiūnctīva
genitiveadiūnctīvōrumadiūnctīvārumadiūnctīvōrum
dativeadiūnctīvīsadiūnctīvīsadiūnctīvīs
accusativeadiūnctīvōsadiūnctīvāsadiūnctīva
ablativeadiūnctīvīsadiūnctīvīsadiūnctīvīs
vocativeadiūnctīvīadiūnctīvaeadiūnctīva

adjunctīvus, a, um, adj. adjungo,
I. that is joined or added.—In gram.: conjunctiones, conjunctions that govern the subj. mood, Prisc. p. 1028 P.: modus, the subjunctive mood, Diom. p. 331 P.

Origins

From adiungō (“to adjoin”) + īvus.

Quick answers

What does adiūnctīvus mean in Latin?
adiūnctīvus, a adjective, means “joined, added; adjectival”.
How do you pronounce adiūnctīvus?
In classical Latin, [ad.jʊŋkˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ad.juŋkˈtiː.vus].