LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

adhortor

adhortor (present infinitive adhortārī, perfect active adhortātus sum)

Meaning

  1. deponentto encourage, rouse, stimulate, rally, urge or exhort someone to something

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adhortoradhortābaradhortābor———
2nd sg.adhortāris
adhortāre
adhortābāris
adhortābāre
adhortāberis
adhortābere
———
3rd sg.adhortāturadhortābāturadhortābitur———
1st pl.adhortāmuradhortābāmuradhortābimur———
2nd pl.adhortāminīadhortābāminīadhortābiminī———
3rd pl.adhortanturadhortābanturadhortābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adhorteradhortārer——
2nd sg.adhortēris
adhortēre
adhortārēris
adhortārēre
——
3rd sg.adhortēturadhortārētur——
1st pl.adhortēmuradhortārēmur——
2nd pl.adhortēminīadhortārēminī——
3rd pl.adhortenturadhortārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adhortāre—
pres. 2nd pl.adhortāminī—
fut. 2nd sg.adhortātor—
fut. 3rd sg.adhortātor—
fut. 3rd pl.adhortantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadhortārī—
perfect infinitiveadhortātum esse—
future infinitiveadhortātūrum esse—
present participleadhortāns—
perfect participleadhortātus
adhortāta, adhortātā, adhortātae, adhortātam, adhortātārum, adhortātās, adhortāte, adhortātī, adhortātīs, adhortātō, adhortātōrum, adhortātōs
—
future participleadhortātūrus
adhortātūra, adhortātūrā, adhortātūrae, adhortātūram, adhortātūrārum, adhortātūrās, adhortātūre, adhortātūrī, adhortātūrīs, adhortātūrō, adhortātūrōrum, adhortātūrōs, adhortātūrum
adhortandus
adhortanda, adhortandā, adhortandae, adhortandam, adhortandārum, adhortandās, adhortande, adhortandīs, adhortandōrum, adhortandōs
gerundadhortandī, adhortandō, adhortandumsupineadhortātum, adhortātū

ăd-hortor, āri, ātus, 1, v. dep.,
I. to encourage, urge, exhort one to a thing, constr. with ad, in, de, or absol.: nam me meae vitae consuetudo ad C. Rabirium defendendum est adhortata, Cic. Rab. Perd. 1: ne posset aliquando ad bellum faciendum locus ipse adhortari, id. Off. 1, 11, 35: aliquem ad certam laudem, id. Fam. 1, 7: loricatos ad discumbendum, Suet. Calig. 45: in bellum, Tac. H. 3, 61: in ultionem sui, Suet. Ner. 41: de re frumentaria Boios atque Aeduos adhortari non destitit, he did not cease to incite and spur on the Boii and Aedui, in respect to a supply of corn, Caes. B. G. 7, 17.—Absol.: milites, Cic. Phil. 4, 5: nullo adhortante sibi quisque dux et instigator, Tac. H. 1, 38.—Followed by ut, ne, or the simple subj.: adhort. adulescentes, ut turbulenti velint esse, Cic. Phil. 1, 9: tandem Bruto adhortante, ne jamdudum operientes destitueret, Suet. Caes. 81: adhortor, properent, Ter. Eun. 3, 5, 35: adhortari se, to rouse or bestir one's self: ferus ipse (leo) sese adhortans rapidum incitat animo, Catull. 63, 85.!*? Pass.: adulati erant ab amicis et adhortati, Cassius ap. Prisc. 791 P.: punctione aliqua adhortati vel titillati, Cael. Aurel. Acut. 2, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadhortor

Latin hortor Latin adhortor From ad- (“to, towards, at”) + hortor (“encourage”).

Descendants
  • Englishadhort

Quick answers

What does adhortor mean in Latin?
adhortor, a verb, means “to encourage, rouse, stimulate, rally, urge or exhort someone to something”.
What are the principal parts of adhortor?
adhortor, adhortārī, adhortātus sum (first conjugation, deponent).
Where does adhortor come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adhortor.