noun · masculinethird declension
adductor
adductor m (genitive adductōris)
Classical[adˈdʊk.tɔr]Ecclesiastical[adˈduk.tor]
Meaning
- masculinea procurer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adductor | adductōrēs |
| genitive | adductōris | adductōrum |
| dative | adductōrī | adductōribus |
| accusative | adductōrem | adductōrēs |
| ablative | adductōre | adductōribus |
| vocative | adductor | adductōrēs |
adductor, ōris, m.,
I. a procurer (cf. adduco, 1. 2. fin.), Petr. Afran. ap. Meyer, Anthol. II. p. 27.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadductor
Proto-Indo-European *dewk- Proto-Indo-European *déwkti Proto-Italic *doukō Latin dūcō Latin addūcō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin adductor From addūcō + -tor.