LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

addoceō

addoceō (present infinitive addocēre, perfect active addocuī, supine addoctum)
Classical[adˈdɔ.ke.oː]Ecclesiastical[adˈdɔː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. transitiveto teach something (new or in addition to)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.addoceōaddocēbamaddocēbōaddocuīaddocueramaddocuerō
2nd sg.addocēsaddocēbāsaddocēbisaddocuistīaddocuerāsaddocueris
3rd sg.addocetaddocēbataddocēbitaddocuitaddocuerataddocuerit
1st pl.addocēmusaddocēbāmusaddocēbimusaddocuimusaddocuerāmusaddocuerimus
2nd pl.addocētisaddocēbātisaddocēbitisaddocuistisaddocuerātisaddocueritis
3rd pl.addocentaddocēbantaddocēbuntaddocuērunt
addocuēre
addocuerantaddocuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.addoceamaddocēremaddocuerimaddocuissem
2nd sg.addoceāsaddocērēsaddocuerīsaddocuissēs
3rd sg.addoceataddocēretaddocueritaddocuisset
1st pl.addoceāmusaddocērēmusaddocuerīmusaddocuissēmus
2nd pl.addoceātisaddocērētisaddocuerītisaddocuissētis
3rd pl.addoceantaddocērentaddocuerintaddocuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.addoceoraddocēbaraddocēbor
2nd sg.addocēris
addocēre
addocēbāris
addocēbāre
addocēberis
addocēbere
3rd sg.addocēturaddocēbāturaddocēbitur
1st pl.addocēmuraddocēbāmuraddocēbimur
2nd pl.addocēminīaddocēbāminīaddocēbiminī
3rd pl.addocenturaddocēbanturaddocēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.addocearaddocērer
2nd sg.addoceāris
addoceāre
addocērēris
addocērēre
3rd sg.addoceāturaddocērētur
1st pl.addoceāmuraddocērēmur
2nd pl.addoceāminīaddocērēminī
3rd pl.addoceanturaddocērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.addocēaddocēre
pres. 2nd pl.addocēteaddocēminī
fut. 2nd sg.addocētōaddocētor
fut. 3rd sg.addocētōaddocētor
fut. 2nd pl.addocētōte—
fut. 3rd pl.addocentōaddocentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaddocēreaddocērī
perfect infinitiveaddocuisseaddoctum esse
future infinitiveaddoctūrum esseaddoctum īrī
present participleaddocēns—
perfect participle—addoctus
addocta, addoctā, addoctae, addoctam, addoctārum, addoctās, addocte, addoctī, addoctīs, addoctō, addoctōrum, addoctōs
future participleaddoctūrus
addoctūra, addoctūrā, addoctūrae, addoctūram, addoctūrārum, addoctūrās, addoctūre, addoctūrī, addoctūrīs, addoctūrō, addoctūrōrum, addoctūrōs, addoctūrum
addocendus
addocenda, addocendā, addocendae, addocendam, addocendārum, addocendās, addocende, addocendīs, addocendōrum, addocendōs
gerundaddocendī, addocendō, addocendumsupineaddoctum, addoctū

ad-dŏcĕo, cui, ctum, 2, v. a.,
I. to teach something in addition to, to teach: ebrietas addocet artes, Hor. Ep. 1, 5, 18 (but in Cic. Clu. 37, 104, the correct read. is adducti, B. and K.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaddoceō

Proto-Indo-European *deḱ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *doḱ-éye-ti Proto-Italic *dokejō Proto-Italic *dokeō Ancient Greek διδάσκω (didáskō)sl. Latin doceō Latin addoceō From ad- + doceō (“teach”).

Quick answers

What does addoceō mean in Latin?
addoceō, a verb, means “to teach something (new or in addition to)”.
What are the principal parts of addoceō?
addoceō, addocēre, addocuī, addoctum (second conjugation).
How do you pronounce addoceō?
In classical Latin, [adˈdɔ.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈdɔː.t͡ʃe.o].
Where does addoceō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin addoceō.