LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

addiscō

addiscō (present infinitive addiscere, perfect active addidicī)
Classical[adˈdɪs.koː]Ecclesiastical[adˈdis.ko]

Meaning

  1. to learn in addition to or further
  2. to be informed, hear, learn

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.addiscōaddiscēbamaddiscamaddidicīaddidiceramaddidicerō
2nd sg.addiscisaddiscēbāsaddiscēsaddidicistīaddidicerāsaddidiceris
3rd sg.addiscitaddiscēbataddiscetaddidicitaddidicerataddidicerit
1st pl.addiscimusaddiscēbāmusaddiscēmusaddidicimusaddidicerāmusaddidicerimus
2nd pl.addiscitisaddiscēbātisaddiscētisaddidicistisaddidicerātisaddidiceritis
3rd pl.addiscuntaddiscēbantaddiscentaddidicērunt
addidicēre
addidicerantaddidicerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.addiscamaddisceremaddidicerimaddidicissem
2nd sg.addiscāsaddiscerēsaddidicerīsaddidicissēs
3rd sg.addiscataddisceretaddidiceritaddidicisset
1st pl.addiscāmusaddiscerēmusaddidicerīmusaddidicissēmus
2nd pl.addiscātisaddiscerētisaddidicerītisaddidicissētis
3rd pl.addiscantaddiscerentaddidicerintaddidicissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.addisce—
pres. 2nd pl.addiscite—
fut. 2nd sg.addiscitō—
fut. 3rd sg.addiscitō—
fut. 2nd pl.addiscitōte—
fut. 3rd pl.addiscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaddiscere—
perfect infinitiveaddidicisse—
present participleaddiscēns—
gerundaddiscendī, addiscendō, addiscendum

ad-disco, dĭdĭci, no
I. sup., 3, v. a.
I. To learn in addition to, to learn further: Quid? qui etiam addiscunt aliquid? ut Solonem versibus gloriantem videmus, qui se cotidie aliquid addiscentem senem fieri dicit, Cic. de Sen. 8, 26; so id. Fin. 5, 29; id. de Or. 3, 36; Ov. M. 3, 593 al. (cf. addocere, Hor. Ep. 1, 5, 18).—
II. In gen., to learn, to be informed, to hear: quos cum venire rex addidicisset, in fugam vertitur, Just. 2, 3, 13.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaddiscō

Latin discō Latin addiscō From ad- (“near, at; towards, to”) + discō (“learn; study”).

Quick answers

What does addiscō mean in Latin?
addiscō, a verb, means “to learn in addition to or further; to be informed, hear, learn”.
What are the principal parts of addiscō?
addiscō, addiscere, addidicī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce addiscō?
In classical Latin, [adˈdɪs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈdis.ko].
Where does addiscō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin addiscō.