LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

condiscō

condiscō (present infinitive condiscere, perfect active condidicī)
Classical[kɔnˈdɪs.koː]Ecclesiastical[konˈdis.ko]

Meaning

  1. to learn thoroughly (or with another)

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.condiscōcondiscēbamcondiscamcondidicīcondidiceramcondidicerō
2nd sg.condisciscondiscēbāscondiscēscondidicistīcondidicerāscondidiceris
3rd sg.condiscitcondiscēbatcondiscetcondidicitcondidiceratcondidicerit
1st pl.condiscimuscondiscēbāmuscondiscēmuscondidicimuscondidicerāmuscondidicerimus
2nd pl.condiscitiscondiscēbātiscondiscētiscondidicistiscondidicerātiscondidiceritis
3rd pl.condiscuntcondiscēbantcondiscentcondidicērunt
condidicēre
condidicerantcondidicerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.condiscamcondisceremcondidicerimcondidicissem
2nd sg.condiscāscondiscerēscondidicerīscondidicissēs
3rd sg.condiscatcondisceretcondidiceritcondidicisset
1st pl.condiscāmuscondiscerēmuscondidicerīmuscondidicissēmus
2nd pl.condiscātiscondiscerētiscondidicerītiscondidicissētis
3rd pl.condiscantcondiscerentcondidicerintcondidicissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.condisce—
pres. 2nd pl.condiscite—
fut. 2nd sg.condiscitō—
fut. 3rd sg.condiscitō—
fut. 2nd pl.condiscitōte—
fut. 3rd pl.condiscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecondiscere—
perfect infinitivecondidicisse—
present participlecondiscēns—
gerundcondiscendī, condiscendō, condiscendum

con-disco, dĭdĭci, 3, v. a. *
I. To learn with or in company with one: ex his, qui mihi Athenis condidicere, App. Flor. 3, n. 18, p. 362, 8.—
II. To learn carefully, eagerly, or well, to learn thoroughly (rare but class. in prose and poetry).
(a). With acc.: modos, Hor. C. 4, 11, 34: crimen a teneris annis, Ov. H. 4, 25: genera plausuum, *Suet. Ner. 20: pacem oculis, Sil. 7, 462.—Far more freq.,
(b). With inf.: ego istuc aliis dare condidici, Plaut. Ps. 4, 1, 34: merum bibere, id. Curc. 1, 3, 4; 4, 3, 2; id. Poen. 3, 1, 11: mihi paulo diligentius supplicare, Cic. Planc. 5, 13; * Quint. 1, 9, 2: foris pasci, Col. 7, 3, 19: pauperiem pati, Hor. C. 3, 2, 3.—*
(g). With a relative-clause: condiscere qui pecuniae fructus esset, Cic. Quint. 3, 12.—
B. Transf., of inanim. subjects: ut (flagellum) paulatim condiscat suis radicibus ali, Col. 4, 15, 3; so id. 3, 10, 16; Plin. 21, 5, 11, § 24.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincondiscō

Latin discō Latin condiscō From con- + discō.

Quick answers

What does condiscō mean in Latin?
condiscō, a verb, means “to learn thoroughly (or with another)”.
What are the principal parts of condiscō?
condiscō, condiscere, condidicī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce condiscō?
In classical Latin, [kɔnˈdɪs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈdis.ko].
Where does condiscō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin condiscō.