LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

accrēdō

accrēdō (present infinitive accrēdere, perfect active accrēdidī, supine accrēditum)
Classical[akˈkreː.doː]Ecclesiastical[akˈkrɛː.do]

Meaning

  1. to believe, to yield one's belief to another
  2. to accord belief, believe fully

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accrēdōaccrēdēbamaccrēdamaccrēdidīaccrēdideramaccrēdiderō
2nd sg.accrēdisaccrēdēbāsaccrēdēsaccrēdidistīaccrēdiderāsaccrēdideris
3rd sg.accrēditaccrēdēbataccrēdetaccrēdiditaccrēdiderataccrēdiderit
1st pl.accrēdimusaccrēdēbāmusaccrēdēmusaccrēdidimusaccrēdiderāmusaccrēdiderimus
2nd pl.accrēditisaccrēdēbātisaccrēdētisaccrēdidistisaccrēdiderātisaccrēdideritis
3rd pl.accrēduntaccrēdēbantaccrēdentaccrēdidērunt
accrēdidēre
accrēdiderantaccrēdiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accrēdamaccrēderemaccrēdiderimaccrēdidissem
2nd sg.accrēdāsaccrēderēsaccrēdiderīsaccrēdidissēs
3rd sg.accrēdataccrēderetaccrēdideritaccrēdidisset
1st pl.accrēdāmusaccrēderēmusaccrēdiderīmusaccrēdidissēmus
2nd pl.accrēdātisaccrēderētisaccrēdiderītisaccrēdidissētis
3rd pl.accrēdantaccrēderentaccrēdiderintaccrēdidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accrēdoraccrēdēbaraccrēdar
2nd sg.accrēderis
accrēdere
accrēdēbāris
accrēdēbāre
accrēdēris
accrēdēre
3rd sg.accrēdituraccrēdēbāturaccrēdētur
1st pl.accrēdimuraccrēdēbāmuraccrēdēmur
2nd pl.accrēdiminīaccrēdēbāminīaccrēdēminī
3rd pl.accrēdunturaccrēdēbanturaccrēdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accrēdaraccrēderer
2nd sg.accrēdāris
accrēdāre
accrēderēris
accrēderēre
3rd sg.accrēdāturaccrēderētur
1st pl.accrēdāmuraccrēderēmur
2nd pl.accrēdāminīaccrēderēminī
3rd pl.accrēdanturaccrēderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accrēdeaccrēdere
pres. 2nd pl.accrēditeaccrēdiminī
fut. 2nd sg.accrēditōaccrēditor
fut. 3rd sg.accrēditōaccrēditor
fut. 2nd pl.accrēditōte—
fut. 3rd pl.accrēduntōaccrēduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccrēdereaccrēdī
perfect infinitiveaccrēdidisseaccrēditum esse
future infinitiveaccrēditūrum esseaccrēditum īrī
present participleaccrēdēns—
perfect participle—accrēditus
future participleaccrēditūrusaccrēdendus
accrēdundus
gerundaccrēdendī, accrēdendō, accrēdendumsupineaccrēditum, accrēditū

ac-crēdo (adc.), dĭdi, dĭtum, 3, v. a. (
I. pres. sub. adcredŭas, Plaut. Asin. 5, 2, 4), to yield one's belief to another, i. e. to believe unconditionally (rare).
(a). With dat.: quisnam istuc adcredat tibi? Plaut. Asin. 3, 3, 37: neque mi posthac quidquam adcreduas, id. ib. 5, 2, 4; so, tibi nos, Hor. Ep. 1, 15, 25.—
(b). Aliquid: facile hoc, Lucr. 3, 856. —
(g). Absol.: vix adcredens, * Cic. Att. 6, 2, 3: primo non accredidit, Nep. Dat. 3. 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccrēdō

Latin crēdō Latin accrēdō From ad- (“to, toward, at”) + crēdō (“to believe, confide in”).

Quick answers

What does accrēdō mean in Latin?
accrēdō, a verb, means “to believe, to yield one's belief to another; to accord belief, believe fully”.
What are the principal parts of accrēdō?
accrēdō, accrēdere, accrēdidī, accrēditum (third conjugation).
How do you pronounce accrēdō?
In classical Latin, [akˈkreː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [akˈkrɛː.do].
Where does accrēdō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accrēdō.