verbthird conjugation
accolō
accolō (present infinitive accolere, perfect active accoluī, supine accultum)
Classical[ˈak.kɔ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈak.ko.lo]
Meaning
- to dwell by or near
saluto te, uicine Apollo, qui aedibus propinquos nostris accolis
I greet you, neighbor Apollo, who dwells close to our housec. 190 BCE, Plautus, Bacchides 173–174 - to be neighbor to
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accolō | accolēbam | accolam | accoluī | accolueram | accoluerō |
| 2nd sg. | accolis | accolēbās | accolēs | accoluistī | accoluerās | accolueris |
| 3rd sg. | accolit | accolēbat | accolet | accoluit | accoluerat | accoluerit |
| 1st pl. | accolimus | accolēbāmus | accolēmus | accoluimus | accoluerāmus | accoluerimus |
| 2nd pl. | accolitis | accolēbātis | accolētis | accoluistis | accoluerātis | accolueritis |
| 3rd pl. | accolunt | accolēbant | accolent | accoluērunt accoluēre | accoluerant | accoluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accolam | accolerem | accoluerim | accoluissem |
| 2nd sg. | accolās | accolerēs | accoluerīs | accoluissēs |
| 3rd sg. | accolat | accoleret | accoluerit | accoluisset |
| 1st pl. | accolāmus | accolerēmus | accoluerīmus | accoluissēmus |
| 2nd pl. | accolātis | accolerētis | accoluerītis | accoluissētis |
| 3rd pl. | accolant | accolerent | accoluerint | accoluissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | accolor | accolēbar | accolar |
| 2nd sg. | accoleris accolere | accolēbāris accolēbāre | accolēris accolēre |
| 3rd sg. | accolitur | accolēbātur | accolētur |
| 1st pl. | accolimur | accolēbāmur | accolēmur |
| 2nd pl. | accoliminī | accolēbāminī | accolēminī |
| 3rd pl. | accoluntur | accolēbantur | accolentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | accolar | accolerer |
| 2nd sg. | accolāris accolāre | accolerēris accolerēre |
| 3rd sg. | accolātur | accolerētur |
| 1st pl. | accolāmur | accolerēmur |
| 2nd pl. | accolāminī | accolerēminī |
| 3rd pl. | accolantur | accolerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | accole | accolere |
| pres. 2nd pl. | accolite | accoliminī |
| fut. 2nd sg. | accolitō | accolitor |
| fut. 3rd sg. | accolitō | accolitor |
| fut. 2nd pl. | accolitōte | — |
| fut. 3rd pl. | accoluntō | accoluntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | accolere | accolī |
| perfect infinitive | accoluisse | accultum esse |
| future infinitive | accultūrum esse | accultum īrī |
| present participle | accolēns | — |
| perfect participle | — | accultus acculta, accultā, accultae, accultam, accultārum, accultās, acculte, accultī, accultīs, accultō, accultōrum, accultōs |
| future participle | accultūrus accultūra, accultūrā, accultūrae, accultūram, accultūrārum, accultūrās, accultūre, accultūrī, accultūrīs, accultūrō, accultūrōrum, accultūrōs, accultūrum | accolendus accolundus, accolenda, accolendā, accolendae, accolendam, accolendārum, accolendās, accolende, accolendīs, accolendōrum, accolendōs |
gerundaccolendī, accolendō, accolendumsupineaccultum, accultū
ac-cŏlo (adc.), cŏlui, cultum, 3, v. a.,
I. to dwell by or near, constr. with acc. or absol.
(a). With acc.: Histrum fluvium, Naev ap. Cic. Or. 45, 152 (Rib. Trag. Rel. p. 14): arcem, Att. ap. Non. 357, 14 (ib. p. 202): illum locum, * Cic. Rep. 6, 18 fin.:
viam, Liv. 28, 13, 4: Macedoniam, id. 39, 46, 7: Pontum, Tac. H. 3, 47: Nilum, Verg. G. 4, 288; cf.: Rhenum, Tac. H. 1, 51: nives Haemi, Ov. F. 1, 390: Capitolī saxum, Verg. A. 9, 448 al.; hence, pass.: fluvius crebris oppidis accolitur, Plin. 3, 1, 30, § 9.—(b). Absol.:
vicine Apollo, qui aedibus Propinquus nostris adcolis, Plaut. Bacch. 2, 1, 4 (the dat. aedibus belongs to propinquus, not to adcolis, as Prisc. p. 1203 P. seems to have construed).—Poet.: accolere vitem, to be a cultivating neighbor of it, Cat. 62, 55 dub. (Müller reads coluere.)Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
accolō (ad-c-) coluī, —, ere,
to dwell near, be a neighbor to: illum locum: fluvium: saxum, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinaccolō
Proto-Indo-European *kʷelh₁- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kʷélh₁eti Proto-Italic *kʷelō Latin colō Latin accolō From ad- + colō.