verbthird conjugation
accognōscō
accognōscō (present infinitive accognōscere, perfect active accognōvī, supine accognitum)
Meaning
- Late Latinto recognize, acknowledge
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognōscō | accognōscēbam | accognōscam | accognōvī | accognōveram accognōram | accognōverō accognōrō |
| 2nd sg. | accognōscis | accognōscēbās | accognōscēs | accognōvistī accognōstī | accognōverās accognōrās | accognōveris accognōris |
| 3rd sg. | accognōscit | accognōscēbat | accognōscet | accognōvit accognōt | accognōverat accognōrat | accognōverit accognōrit |
| 1st pl. | accognōscimus | accognōscēbāmus | accognōscēmus | accognōvimus accognōmus | accognōverāmus accognōrāmus | accognōverimus accognōrimus |
| 2nd pl. | accognōscitis | accognōscēbātis | accognōscētis | accognōvistis accognōstis | accognōverātis accognōrātis | accognōveritis accognōritis |
| 3rd pl. | accognōscunt | accognōscēbant | accognōscent | accognōvērunt accognōrunt, accognōvēre | accognōverant accognōrant | accognōverint accognōrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognōscam | accognōscerem | accognōverim accognōrim | accognōvissem accognōssem |
| 2nd sg. | accognōscās | accognōscerēs | accognōverīs accognōrīs | accognōvissēs accognōssēs |
| 3rd sg. | accognōscat | accognōsceret | accognōverit accognōrit | accognōvisset accognōsset |
| 1st pl. | accognōscāmus | accognōscerēmus | accognōverīmus accognōrīmus | accognōvissēmus accognōssēmus |
| 2nd pl. | accognōscātis | accognōscerētis | accognōverītis accognōrītis | accognōvissētis accognōssētis |
| 3rd pl. | accognōscant | accognōscerent | accognōverint accognōrint | accognōvissent accognōssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognōscor | accognōscēbar | accognōscar |
| 2nd sg. | accognōsceris accognōscere | accognōscēbāris accognōscēbāre | accognōscēris accognōscēre |
| 3rd sg. | accognōscitur | accognōscēbātur | accognōscētur |
| 1st pl. | accognōscimur | accognōscēbāmur | accognōscēmur |
| 2nd pl. | accognōsciminī | accognōscēbāminī | accognōscēminī |
| 3rd pl. | accognōscuntur | accognōscēbantur | accognōscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | accognōscar | accognōscerer |
| 2nd sg. | accognōscāris accognōscāre | accognōscerēris accognōscerēre |
| 3rd sg. | accognōscātur | accognōscerētur |
| 1st pl. | accognōscāmur | accognōscerēmur |
| 2nd pl. | accognōscāminī | accognōscerēminī |
| 3rd pl. | accognōscantur | accognōscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | accognōsce | accognōscere |
| pres. 2nd pl. | accognōscite | accognōsciminī |
| fut. 2nd sg. | accognōscitō | accognōscitor |
| fut. 3rd sg. | accognōscitō | accognōscitor |
| fut. 2nd pl. | accognōscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | accognōscuntō | accognōscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | accognōscere | accognōscī |
| perfect infinitive | accognōvisse accognōsse | accognitum esse |
| future infinitive | accognitūrum esse | accognitum īrī |
| present participle | accognōscēns | — |
| perfect participle | — | accognitus accognita, accognitā, accognitae, accognitam, accognitārum, accognitās, accognite, accognitī, accognitīs, accognitō, accognitōrum, accognitōs |
| future participle | accognitūrus | accognōscendus accognōscundus |
gerundaccognōscendī, accognōscendō, accognōscendumsupineaccognitum, accognitū
ac-cognosco, ĕre, 3, v. a.,
I. to know or recognize perfectly, Petr. Fragm. 69 Burm.; Tert. ad Ux. 2, 6; adv. Marc. 4, 20 al.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinaccognōscō
Latin cognōsco Latin accognōscō From ad- + cognōsco.
In English words that came into English from accognōscō
- acquaintaccognitō