LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

accingō

accingō (present infinitive accingere, perfect active accīnxī, supine accīnctum)
Classical[akˈkɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[atˈt͡ʃiŋ.ɡo]

Meaning

  1. to gird on or about
  2. to equip or provide with
  3. to prepare for, arrange to do something
    accingorto prepare oneself for
    accingor armisto prepare for battle, take up arms

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accingōaccingēbamaccingamaccīnxīaccīnxeramaccīnxerō
2nd sg.accingisaccingēbāsaccingēsaccīnxistīaccīnxerāsaccīnxeris
3rd sg.accingitaccingēbataccingetaccīnxitaccīnxerataccīnxerit
1st pl.accingimusaccingēbāmusaccingēmusaccīnximusaccīnxerāmusaccīnxerimus
2nd pl.accingitisaccingēbātisaccingētisaccīnxistisaccīnxerātisaccīnxeritis
3rd pl.accinguntaccingēbantaccingentaccīnxērunt
accīnxēre
accīnxerantaccīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accingamaccingeremaccīnxerimaccīnxissem
2nd sg.accingāsaccingerēsaccīnxerīsaccīnxissēs
3rd sg.accingataccingeretaccīnxeritaccīnxisset
1st pl.accingāmusaccingerēmusaccīnxerīmusaccīnxissēmus
2nd pl.accingātisaccingerētisaccīnxerītisaccīnxissētis
3rd pl.accingantaccingerentaccīnxerintaccīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accingoraccingēbaraccingar
2nd sg.accingeris
accingere
accingēbāris
accingēbāre
accingēris
accingēre
3rd sg.accingituraccingēbāturaccingētur
1st pl.accingimuraccingēbāmuraccingēmur
2nd pl.accingiminīaccingēbāminīaccingēminī
3rd pl.accingunturaccingēbanturaccingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accingaraccingerer
2nd sg.accingāris
accingāre
accingerēris
accingerēre
3rd sg.accingāturaccingerētur
1st pl.accingāmuraccingerēmur
2nd pl.accingāminīaccingerēminī
3rd pl.accinganturaccingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accingeaccingere
pres. 2nd pl.accingiteaccingiminī
fut. 2nd sg.accingitōaccingitor
fut. 3rd sg.accingitōaccingitor
fut. 2nd pl.accingitōte—
fut. 3rd pl.accinguntōaccinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccingereaccingī
perfect infinitiveaccīnxisseaccīnctum esse
future infinitiveaccīnctūrum esseaccīnctum īrī
present participleaccingēns—
perfect participle—accīnctus
accīncta, accīnctā, accīnctae, accīnctam, accīnctārum, accīnctās, accīncte, accīnctī, accīnctīs, accīnctō, accīnctōrum, accīnctōs
future participleaccīnctūrus
accīnctūra, accīnctūrā, accīnctūrae, accīnctūram, accīnctūrārum, accīnctūrās, accīnctūre, accīnctūrī, accīnctūrīs, accīnctūrō, accīnctūrōrum, accīnctūrōs, accīnctūrum
accingendus
accingundus, accingenda, accingendā, accingendae, accingendam, accingendārum, accingendās, accingende, accingendīs, accingendōrum, accingendōs
gerundaccingendī, accingendō, accingendumsupineaccīnctum, accīnctū

ac-cingo, nxi, nctum, 3, v. a.
I. Lit., to gird to or on, to gird round or about (in prose, first after the Aug. per.; in poetry, a favorite word with Verg.): lateri ensem, Verg. A. 11, 489; and med., to gird one's self: accingitur ense, id. ib. 7, 640; cf.: quo (ense) fuit accinctus, Ov. M. 6, 551; so, ferro, Tac. A. 6, 2.—
B. Transf., to arm, equip, furnish, provide: facibus pubes accingitur, Verg. A. 9, 74: gladiis accincti, Liv. 40, 13; hence: accinctus miles, an armed soldier, Tac. A. 11, 18: ornat Phraaten accingitque (sc. diademate imposito) paternum ad fastigium, id. ib. 6, 32: accinctus gemmis fuigentibus ensis, Val. Fl. 3, 514.
II. Fig.
A. In gen., to endow, provide; in medicine: magicas accingier artes, to have recourse to, Verg. A. 4, 493.—
B. In part.: accingere se or accingi, to enter upon or undertake a thing, girded, i. e. well prepared, to prepare one's self, make one's self ready (taken from the girding of the flowing robes when in active occupation); constr. absol., with ad, in, dat., or inf.: tibi omne est exedendum, accingere, make yourself ready, Ter. Ph. 2, 2, 4; so id. Eun. 5, 9, 30; Lucr. 2, 1043: illi se praedae accingunt, Verg. A. 1, 210: accingi ad consulatum, Liv. 4, 2; in Tac. very often actively, to make any one ready for something: turmas peditum ad munia accingere, A. 12, 31: accingi ad ultionem, id. H. 4, 79: in audaciam, id. ib. 3, 66 al.; with inf.: accingar dicere pugnas Caesaris, Verg. G. 3, 46; so: navare operam, Tac. A. 15, 51.—
b. Also in the active form, as v. neutr. = se accingere: age, anus, accinge ad molas, Pompon. ap. Non. 469, 28 (Rib. Com. Rel. p. 235): accingunt omnes operi, all go vigorously to the work, Verg. A. 2, 235.—Hence, ac-cinctus, a, um, P. a., well girded.
A. Lit.: cujus aut familiaris habitus condecentior aut militaris accinctior, Auson. Grat. Act. 27.—
B. Fig., ready, strict (opp. negligens): tam in omnia pariter intenta bonitas et accincta, Plin. Pan. 30 fin.: comitatus, id. ib. 20, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccingō

Latin cingō Latin accingō From ad- + cingō.

In English words that came into English from accingō

  • accingeaccingō

Quick answers

What does accingō mean in Latin?
accingō, a verb, means “to gird on or about; to equip or provide with; to prepare for, arrange to do something”.
What are the principal parts of accingō?
accingō, accingere, accīnxī, accīnctum (third conjugation).
How do you pronounce accingō?
In classical Latin, [akˈkɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [atˈt͡ʃiŋ.ɡo].
Where does accingō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accingō.