LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

acceptiō

acceptiō f (genitive acceptiōnis)
Classical[akˈkɛp.ti.oː]Ecclesiastical[atˈt͡ʃɛp.t͡si.o]

Meaning

  1. acceptance
  2. esteem
  3. EcclesiasticalLatinMedieval Latinpartiality

Declension

declension
formsingularplural
nominativeacceptiōacceptiōnēs
genitiveacceptiōnisacceptiōnum
dativeacceptiōnīacceptiōnibus
accusativeacceptiōnemacceptiōnēs
ablativeacceptiōneacceptiōnibus
vocativeacceptiōacceptiōnēs

acceptĭo, ōnis, f. accipio.
I. A taking, receiving, or accepting: neque deditionem neque donationem sine acceptione intellegi posse, * Cic. Top. 8, 37: frumenti, Sall. J. 29, 4.—
B. In later philos. lang.: the acceptance, i. e. the granting of a proposition, Pseudo App. Dogm. Plat. 3, p. 34 med.—
II. An esteeming, regarding: of a thing, Cod. Th. 1, 9, 2; of a person: personarum, Vulg. Paral. 2, 19, 7 (transl. of); cf. 1. acceptor, no. II. B.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin acceptiō From accipiō + -tiō.

Descendants
  • Catalanaccepció
  • Englishacception
  • Frenchacception
  • Italianaccezione
  • Occitanaccepcion
  • Portugueseacepção
  • Portugueseaceção
  • Spanishacepción
  • Asturianaceición
  • Asturianacepción

Quick answers

What does acceptiō mean in Latin?
acceptiō, a noun, means “acceptance; esteem; partiality”.
What is the genitive of acceptiō?
The genitive singular is acceptiōnis. acceptiō is feminine, third declension.
How do you pronounce acceptiō?
In classical Latin, [akˈkɛp.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [atˈt͡ʃɛp.t͡si.o].