noun · femininethird declension
acceptiō
acceptiō f (genitive acceptiōnis)
Classical[akˈkɛp.ti.oː]Ecclesiastical[atˈt͡ʃɛp.t͡si.o]
Meaning
- acceptance
- esteem
- EcclesiasticalLatinMedieval Latinpartiality
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | acceptiō | acceptiōnēs |
| genitive | acceptiōnis | acceptiōnum |
| dative | acceptiōnī | acceptiōnibus |
| accusative | acceptiōnem | acceptiōnēs |
| ablative | acceptiōne | acceptiōnibus |
| vocative | acceptiō | acceptiōnēs |
acceptĭo, ōnis, f. accipio.
I. A taking, receiving, or accepting: neque deditionem neque donationem sine acceptione intellegi posse, * Cic. Top. 8, 37:
frumenti, Sall. J. 29, 4.—B. In later philos. lang.: the acceptance, i. e. the granting of a proposition, Pseudo App. Dogm. Plat. 3, p. 34 med.—
II. An esteeming, regarding: of a thing, Cod. Th. 1, 9, 2;
of a person: personarum, Vulg. Paral. 2, 19, 7 (transl. of); cf. 1. acceptor, no. II. B.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
acceptiō ōnis, f
accipio, a taking, receiving, accepting: frumenti, S.: donatio sine acceptione.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin acceptiō From accipiō + -tiō.
Descendants
- Catalanaccepció
- Englishacception
- Frenchacception
- Italianaccezione
- Occitanaccepcion
- Portugueseacepção
- Portugueseaceção
- Spanishacepción
- Asturianaceición
- Asturianacepción