LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

abundus

abundus (feminine abunda, neuter abundum, adverb abundē)
Classical[aˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[aˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiverarecopious, abundant

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeabundusabundaabundum
genitiveabundīabundaeabundī
dativeabundōabundaeabundō
accusativeabundumabundamabundum
ablativeabundōabundāabundō
vocativeabundeabundaabundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeabundīabundaeabunda
genitiveabundōrumabundārumabundōrum
dativeabundīsabundīsabundīs
accusativeabundōsabundāsabunda
ablativeabundīsabundīsabundīs
vocativeabundīabundaeabunda

ăbundus, a, um, adj. abunde, Hand, Turs. I. p. 71,
I. copious (post-class.): lavacris nitidis et abundis, Gell. 1, 2, 2: aqua, Paul. Nol. 734 Murat.

Origins

Probably back-formed from abundē̆ or abundō.

Descendants
  • Portugueseavondo
  • Portugueseabondo
  • Asturianabondu
  • Galicianabondo

Quick answers

What does abundus mean in Latin?
abundus, a adjective, means “copious, abundant”.
How do you pronounce abundus?
In classical Latin, [aˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈbun.dus].