LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

absūmō

absūmō (present infinitive absūmere, perfect active absūmpsī, supine absūmptum)
Classical[apˈsuː.moː]Ecclesiastical[abˈsuː.mo]

Meaning

  1. to diminish, take away, use up, consume, exhaust
  2. to ruin, destroy, annihilate, corrupt
  3. to kill

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cōnsūmō, perdō
absūmō -ere — in Epistulae, ch. 5

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.absūmōabsūmēbamabsūmamabsūmpsīabsūmpseramabsūmpserō
2nd sg.absūmisabsūmēbāsabsūmēsabsūmpsistīabsūmpserāsabsūmpseris
3rd sg.absūmitabsūmēbatabsūmetabsūmpsitabsūmpseratabsūmpserit
1st pl.absūmimusabsūmēbāmusabsūmēmusabsūmpsimusabsūmpserāmusabsūmpserimus
2nd pl.absūmitisabsūmēbātisabsūmētisabsūmpsistisabsūmpserātisabsūmpseritis
3rd pl.absūmuntabsūmēbantabsūmentabsūmpsērunt
absūmpsēre
absūmpserantabsūmpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.absūmamabsūmeremabsūmpserimabsūmpsissem
2nd sg.absūmāsabsūmerēsabsūmpserīsabsūmpsissēs
3rd sg.absūmatabsūmeretabsūmpseritabsūmpsisset
1st pl.absūmāmusabsūmerēmusabsūmpserīmusabsūmpsissēmus
2nd pl.absūmātisabsūmerētisabsūmpserītisabsūmpsissētis
3rd pl.absūmantabsūmerentabsūmpserintabsūmpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.absūmorabsūmēbarabsūmar
2nd sg.absūmeris
absūmere
absūmēbāris
absūmēbāre
absūmēris
absūmēre
3rd sg.absūmiturabsūmēbāturabsūmētur
1st pl.absūmimurabsūmēbāmurabsūmēmur
2nd pl.absūmiminīabsūmēbāminīabsūmēminī
3rd pl.absūmunturabsūmēbanturabsūmentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.absūmarabsūmerer
2nd sg.absūmāris
absūmāre
absūmerēris
absūmerēre
3rd sg.absūmāturabsūmerētur
1st pl.absūmāmurabsūmerēmur
2nd pl.absūmāminīabsūmerēminī
3rd pl.absūmanturabsūmerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.absūmeabsūmere
pres. 2nd pl.absūmiteabsūmiminī
fut. 2nd sg.absūmitōabsūmitor
fut. 3rd sg.absūmitōabsūmitor
fut. 2nd pl.absūmitōte—
fut. 3rd pl.absūmuntōabsūmuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabsūmereabsūmī
perfect infinitiveabsūmpsisseabsūmptum esse
future infinitiveabsūmptūrum esseabsūmptum īrī
present participleabsūmēns—
perfect participle—absūmptus
absūmpta, absūmptā, absūmptae, absūmptam, absūmptārum, absūmptās, absūmpte, absūmptī, absūmptīs, absūmptō, absūmptōrum, absūmptōs
future participleabsūmptūrus
absūmptūra, absūmptūrā, absūmptūrae, absūmptūram, absūmptūrārum, absūmptūrās, absūmptūre, absūmptūrī, absūmptūrīs, absūmptūrō, absūmptūrōrum, absūmptūrōs, absūmptūrum
absūmendus
absūmundus, absūmenda, absūmendā, absūmendae, absūmendam, absūmendārum, absūmendās, absūmende, absūmendīs, absūmendōrum, absūmendōs
gerundabsūmendī, absūmendō, absūmendumsupineabsūmptum, absūmptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incendio deleri, absūmi
to be burned to ashes.
morbo perire, absūmi, consūmi
to die a natural death.
morbo absūmi (Sall. Iug. 5. 6)
to be carried off by a disease.

ab-sūmo, mpsi, mptum (not msi, mtum), 3, v. a.
I. Orig., to take away; hence, to diminish by taking away. Of things, to consume, to annihilate; of persons, orig. to ruin, to corrupt; later, in a phys. sense, to kill. Thus Hercules, in the transl. of the Trachiniae, complains: sic corpus clade horribili absumptum extabuit, consumed, ap. Cic. Tusc. 2, 8, 20; so Philoctetes in a piece of Attius: jam jam absumor: conficit animam vis vulneris, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 7, 19 (Trag. Rel. p. 209 Rib.): jam ista quidem absumpta res erit: diesque noctesque estur, bibitur, etc., Plaut. Most. 1, 3, 78: absumpti sumus, pater tuus venit, we are lost, undone! id. ib. 2, 1, 18; id. Am. 5, 1, 6: nisi quid tibi in tete auxili est, absumptus es, you are ruined, id. Ep. 1, 1, 76: dum te fidelem facere ero voluisti, absumptu's paene, id. Mil. 2, 4, 55: pytisando modo mihi quid vini absumpsit! has consumed, Ter. Heaut. 3, 1, 48; so, absumet heres Caecuba dignior, Hor. C. 2, 14, 25: mensas malis, Verg. A. 3, 257; cf. id. G. 3, 268; and: absumptis frugum alimentis, Liv. 23, 30, 3: urbem flammis, to consume, destroy, Liv. 30, 7, 9; cf. Vell. 2, 130; Plin. Ep. 10, 42: plures fame quam ferro absumpti, Liv. 22, 39, 14; cf.: quos non oppresserat ignis, ferro absumpti, killed, id. 30, 6, 6; and: multi ibi mortales ferro ignique absumpti sunt, id. 5, 7, 3; so, nisi mors eum absumpsisset, id. 23, 30 fin.; and: animam leto, Verg. A. 3, 654.—Absumi, to be killed: ubi nuper Epiri rex Alexander absumptus erat, Liv. 9, 17 fin.—Absumi in aliquid, to be used for any thing, to be changed into: dentes in cornua absumi, Plin. 11, 37, 45 fin.—
II. Fig., to ruin: cum ille et curā et sumptu absumitur, Ter. Phorm. 2, 2, 26: satietatem amoris, to consume, id. ib. 5, 5, 6.—Often of time: ne dicendo tempus absumam, spend, pass, Cic. Quint. 10; so, quattuor horas dicendo, Liv. 45, 37, 6: diem, Ov. Tr. 4, 10, 114: biduum inter cogitationes, Curt. 3, 6, 8: magnam partem aetatis in hoc, Quint. 12, 11, 15.

Origins

Latin ab- Proto-Indo-European *upó Proto-Italic *supo Latin sub Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sūmō Latin absūmō From ab- (“from, away from”) + sūmō (“take; take up, assume”).

Descendants
  • Englishabsume

Quick answers

What does absūmō mean in Latin?
absūmō, a verb, means “to diminish, take away, use up, consume, exhaust; to ruin, destroy, annihilate, corrupt; to kill”.
What are the principal parts of absūmō?
absūmō, absūmere, absūmpsī, absūmptum (third conjugation).
How do you pronounce absūmō?
In classical Latin, [apˈsuː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈsuː.mo].