verbthird conjugation
absūmō
absūmō (present infinitive absūmere, perfect active absūmpsī, supine absūmptum)
Classical[apˈsuː.moː]Ecclesiastical[abˈsuː.mo]
Meaning
- to diminish, take away, use up, consume, exhaust
- to ruin, destroy, annihilate, corrupt
- to kill
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cōnsūmō, perdōabsūmō -ere — in Epistulae, ch. 5
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | absūmō | absūmēbam | absūmam | absūmpsī | absūmpseram | absūmpserō |
| 2nd sg. | absūmis | absūmēbās | absūmēs | absūmpsistī | absūmpserās | absūmpseris |
| 3rd sg. | absūmit | absūmēbat | absūmet | absūmpsit | absūmpserat | absūmpserit |
| 1st pl. | absūmimus | absūmēbāmus | absūmēmus | absūmpsimus | absūmpserāmus | absūmpserimus |
| 2nd pl. | absūmitis | absūmēbātis | absūmētis | absūmpsistis | absūmpserātis | absūmpseritis |
| 3rd pl. | absūmunt | absūmēbant | absūment | absūmpsērunt absūmpsēre | absūmpserant | absūmpserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | absūmam | absūmerem | absūmpserim | absūmpsissem |
| 2nd sg. | absūmās | absūmerēs | absūmpserīs | absūmpsissēs |
| 3rd sg. | absūmat | absūmeret | absūmpserit | absūmpsisset |
| 1st pl. | absūmāmus | absūmerēmus | absūmpserīmus | absūmpsissēmus |
| 2nd pl. | absūmātis | absūmerētis | absūmpserītis | absūmpsissētis |
| 3rd pl. | absūmant | absūmerent | absūmpserint | absūmpsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | absūmor | absūmēbar | absūmar |
| 2nd sg. | absūmeris absūmere | absūmēbāris absūmēbāre | absūmēris absūmēre |
| 3rd sg. | absūmitur | absūmēbātur | absūmētur |
| 1st pl. | absūmimur | absūmēbāmur | absūmēmur |
| 2nd pl. | absūmiminī | absūmēbāminī | absūmēminī |
| 3rd pl. | absūmuntur | absūmēbantur | absūmentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | absūmar | absūmerer |
| 2nd sg. | absūmāris absūmāre | absūmerēris absūmerēre |
| 3rd sg. | absūmātur | absūmerētur |
| 1st pl. | absūmāmur | absūmerēmur |
| 2nd pl. | absūmāminī | absūmerēminī |
| 3rd pl. | absūmantur | absūmerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | absūme | absūmere |
| pres. 2nd pl. | absūmite | absūmiminī |
| fut. 2nd sg. | absūmitō | absūmitor |
| fut. 3rd sg. | absūmitō | absūmitor |
| fut. 2nd pl. | absūmitōte | — |
| fut. 3rd pl. | absūmuntō | absūmuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | absūmere | absūmī |
| perfect infinitive | absūmpsisse | absūmptum esse |
| future infinitive | absūmptūrum esse | absūmptum īrī |
| present participle | absūmēns | — |
| perfect participle | — | absūmptus absūmpta, absūmptā, absūmptae, absūmptam, absūmptārum, absūmptās, absūmpte, absūmptī, absūmptīs, absūmptō, absūmptōrum, absūmptōs |
| future participle | absūmptūrus absūmptūra, absūmptūrā, absūmptūrae, absūmptūram, absūmptūrārum, absūmptūrās, absūmptūre, absūmptūrī, absūmptūrīs, absūmptūrō, absūmptūrōrum, absūmptūrōs, absūmptūrum | absūmendus absūmundus, absūmenda, absūmendā, absūmendae, absūmendam, absūmendārum, absūmendās, absūmende, absūmendīs, absūmendōrum, absūmendōs |
gerundabsūmendī, absūmendō, absūmendumsupineabsūmptum, absūmptū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- incendio deleri, absūmi
- to be burned to ashes.
- morbo perire, absūmi, consūmi
- to die a natural death.
- morbo absūmi (Sall. Iug. 5. 6)
- to be carried off by a disease.
ab-sūmo, mpsi, mptum (not msi, mtum), 3, v. a.
I. Orig., to take away; hence, to diminish by taking away. Of things, to consume, to annihilate; of persons, orig. to ruin, to corrupt; later, in a phys. sense, to kill. Thus Hercules, in the transl. of the Trachiniae, complains: sic corpus clade horribili absumptum extabuit, consumed, ap. Cic. Tusc. 2, 8, 20; so Philoctetes in a piece of Attius: jam jam absumor: conficit animam vis vulneris, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 7, 19 (Trag. Rel. p. 209 Rib.):
jam ista quidem absumpta res erit: diesque noctesque estur, bibitur, etc., Plaut. Most. 1, 3, 78: absumpti sumus, pater tuus venit, we are lost, undone! id. ib. 2, 1, 18; id. Am. 5, 1, 6: nisi quid tibi in tete auxili est, absumptus es, you are ruined, id. Ep. 1, 1, 76: dum te fidelem facere ero voluisti, absumptu's paene, id. Mil. 2, 4, 55: pytisando modo mihi quid vini absumpsit! has consumed, Ter. Heaut. 3, 1, 48; so, absumet heres Caecuba dignior, Hor. C. 2, 14, 25: mensas malis, Verg. A. 3, 257; cf. id. G. 3, 268; and: absumptis frugum alimentis, Liv. 23, 30, 3: urbem flammis, to consume, destroy, Liv. 30, 7, 9; cf. Vell. 2, 130; Plin. Ep. 10, 42: plures fame quam ferro absumpti, Liv. 22, 39, 14; cf.: quos non oppresserat ignis, ferro absumpti, killed, id. 30, 6, 6; and: multi ibi mortales ferro ignique absumpti sunt, id. 5, 7, 3; so, nisi mors eum absumpsisset, id. 23, 30 fin.; and: animam leto, Verg. A. 3, 654.—Absumi, to be killed: ubi nuper Epiri rex Alexander absumptus erat, Liv. 9, 17 fin.—Absumi in aliquid, to be used for any thing, to be changed into: dentes in cornua absumi, Plin. 11, 37, 45 fin.—II. Fig., to ruin:
cum ille et curā et sumptu absumitur, Ter. Phorm. 2, 2, 26: satietatem amoris, to consume, id. ib. 5, 5, 6.—Often of time: ne dicendo tempus absumam, spend, pass, Cic. Quint. 10; so, quattuor horas dicendo, Liv. 45, 37, 6: diem, Ov. Tr. 4, 10, 114: biduum inter cogitationes, Curt. 3, 6, 8: magnam partem aetatis in hoc, Quint. 12, 11, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ab-sūmō sūmpsī, sūmptus, ere,
to take away, diminish, use up, consume, exhaust: satietatem amoris, T.: absumet heres Caecuba, H.: mensas mālis, V.: mālis membra, to tear to pieces, V.: lacrimis absumitur omnis, wastes away, O.: rebus paternis absumptis, H.—Often of time, to spend, consume: omne id tempus consultando, L.: tempora cum blandis verbis, i. e. time and smooth words, O.: inter has cogitationes biduo absumpto, Cu.— To destroy, ruin, consume, kill: cum ille et curā et sumptu absumitur, T.: animam leto, V.: ungula in quinos absumitur unguīs, is lost in, O.—Of persons, to kill, destroy: multi ferro ignique absumpti sunt, L.: qui gurgitibus absumpti sunt, L.
Origins
Latin ab- Proto-Indo-European *upó Proto-Italic *supo Latin sub Latin sub- Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin sūmō Latin absūmō From ab- (“from, away from”) + sūmō (“take; take up, assume”).
Descendants
- Englishabsume