LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

absolūtōrius

absolūtōrius (feminine absolūtōria, neuter absolūtōrium)
Classical[ap.sɔ.ɫuːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ab.so.luˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to acquittal or release; absolutory

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeabsolūtōriusabsolūtōriaabsolūtōrium
genitiveabsolūtōriīabsolūtōriaeabsolūtōriī
dativeabsolūtōriōabsolūtōriaeabsolūtōriō
accusativeabsolūtōriumabsolūtōriamabsolūtōrium
ablativeabsolūtōriōabsolūtōriāabsolūtōriō
vocativeabsolūtōrieabsolūtōriaabsolūtōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeabsolūtōriīabsolūtōriaeabsolūtōria
genitiveabsolūtōriōrumabsolūtōriārumabsolūtōriōrum
dativeabsolūtōriīsabsolūtōriīsabsolūtōriīs
accusativeabsolūtōriōsabsolūtōriāsabsolūtōria
ablativeabsolūtōriīsabsolūtōriīsabsolūtōriīs
vocativeabsolūtōriīabsolūtōriaeabsolūtōria

absŏlūtōrĭus, a, um, adj. id.,
I. pertaining to acquittal, release.
I. Adj.: tabellae, damnatoria et absolutoria, Suet. Aug. 33: judicia, Gai, Dig. 4, 114.—
II. Subst.: absŏlūtōrĭum, ii, n. (sc. remedium), a means of deliverance from: ejus mali, Plin. 28, 6, 17, § 63.

Origins

Latin ab- Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin se- Latin luō Latin solvō Latin absolvōder. Latin absolūtus Latin -tōrius Latin absolūtōrius From absolūtus + -tōrius.

Descendants
  • Catalanabsolutori
  • Frenchabsolutoire
  • Italianassolutorio
  • Occitanabsolutòri
  • Portugueseabsolutório
  • Spanishabsolutorio
  • Galicianabsolutorio

Quick answers

What does absolūtōrius mean in Latin?
absolūtōrius, a adjective, means “of or pertaining to acquittal or release; absolutory”.
How do you pronounce absolūtōrius?
In classical Latin, [ap.sɔ.ɫuːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ab.so.luˈtɔː.ri.us].