adjectivefirst/second-declension adjective
absolūtōrius
absolūtōrius (feminine absolūtōria, neuter absolūtōrium)
Classical[ap.sɔ.ɫuːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ab.so.luˈtɔː.ri.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to acquittal or release; absolutory
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | absolūtōrius | absolūtōria | absolūtōrium |
| genitive | absolūtōriī | absolūtōriae | absolūtōriī |
| dative | absolūtōriō | absolūtōriae | absolūtōriō |
| accusative | absolūtōrium | absolūtōriam | absolūtōrium |
| ablative | absolūtōriō | absolūtōriā | absolūtōriō |
| vocative | absolūtōrie | absolūtōria | absolūtōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | absolūtōriī | absolūtōriae | absolūtōria |
| genitive | absolūtōriōrum | absolūtōriārum | absolūtōriōrum |
| dative | absolūtōriīs | absolūtōriīs | absolūtōriīs |
| accusative | absolūtōriōs | absolūtōriās | absolūtōria |
| ablative | absolūtōriīs | absolūtōriīs | absolūtōriīs |
| vocative | absolūtōriī | absolūtōriae | absolūtōria |
absŏlūtōrĭus, a, um, adj. id.,
I. pertaining to acquittal, release.
I. Adj.:
tabellae, damnatoria et absolutoria, Suet. Aug. 33: judicia, Gai, Dig. 4, 114.—II. Subst.: absŏlūtōrĭum, ii, n. (sc. remedium), a means of deliverance from:
ejus mali, Plin. 28, 6, 17, § 63.Origins
Latin ab- Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin se- Latin luō Latin solvō Latin absolvōder. Latin absolūtus Latin -tōrius Latin absolūtōrius From absolūtus + -tōrius.
Descendants
- Catalanabsolutori
- Frenchabsolutoire
- Italianassolutorio
- Occitanabsolutòri
- Portugueseabsolutório
- Spanishabsolutorio
- Galicianabsolutorio