LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

abripiō

abripiō (present infinitive abripere, perfect active abripuī, supine abreptum)
Classical[abˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[abˈriː.pi.o]

Meaning

  1. to take away (by violence); snatch, drag or tear off or away
  2. figurativelyto wash, blow away
  3. figurativelyto carry off, remove, detach
  4. figurativelyto squander, dissipate

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abripiōabripiēbamabripiamabripuīabripueramabripuerō
2nd sg.abripisabripiēbāsabripiēsabripuistīabripuerāsabripueris
3rd sg.abripitabripiēbatabripietabripuitabripueratabripuerit
1st pl.abripimusabripiēbāmusabripiēmusabripuimusabripuerāmusabripuerimus
2nd pl.abripitisabripiēbātisabripiētisabripuistisabripuerātisabripueritis
3rd pl.abripiuntabripiēbantabripientabripuērunt
abripuēre
abripuerantabripuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abripiamabriperemabripuerimabripuissem
2nd sg.abripiāsabriperēsabripuerīsabripuissēs
3rd sg.abripiatabriperetabripueritabripuisset
1st pl.abripiāmusabriperēmusabripuerīmusabripuissēmus
2nd pl.abripiātisabriperētisabripuerītisabripuissētis
3rd pl.abripiantabriperentabripuerintabripuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abripiorabripiēbarabripiar
2nd sg.abriperis
abripere
abripiēbāris
abripiēbāre
abripiēris
abripiēre
3rd sg.abripiturabripiēbāturabripiētur
1st pl.abripimurabripiēbāmurabripiēmur
2nd pl.abripiminīabripiēbāminīabripiēminī
3rd pl.abripiunturabripiēbanturabripientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abripiarabriperer
2nd sg.abripiāris
abripiāre
abriperēris
abriperēre
3rd sg.abripiāturabriperētur
1st pl.abripiāmurabriperēmur
2nd pl.abripiāminīabriperēminī
3rd pl.abripianturabriperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abripeabripere
pres. 2nd pl.abripiteabripiminī
fut. 2nd sg.abripitōabripitor
fut. 3rd sg.abripitōabripitor
fut. 2nd pl.abripitōte—
fut. 3rd pl.abripiuntōabripiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabripereabripī
perfect infinitiveabripuisseabreptum esse
future infinitiveabreptūrum esseabreptum īrī
present participleabripiēns—
perfect participle—abreptus
abrepta, abreptā, abreptae, abreptam, abreptārum, abreptās, abrepte, abreptī, abreptīs, abreptō, abreptōrum, abreptōs
future participleabreptūrus
abreptūra, abreptūrā, abreptūrae, abreptūram, abreptūrārum, abreptūrās, abreptūre, abreptūrī, abreptūrīs, abreptūrō, abreptūrōrum, abreptūrōs, abreptūrum
abripiendus
abripiundus
gerundabripiendī, abripiendō, abripiendumsupineabreptum, abreptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

tempestate abripi
to be driven out of one's course; to drift.
furore incensus, abreptus, impulsus
in a transport of rage.

ab-rĭpĭo, pui, eptum, 3, v. a. rapio,
I. to take away by violence, to drag away, to tear off or away (stronger than its synn. abduco, abigo, abstraho).
I. Lit.
A. In gen.: abripite hunc intro actutum inter manus, hurry him away, Plaut. Most. 2, 1, 38: puella ex Atticā hinc abrepta, stolen, Ter. Eun. 1, 2, 30; cf.: abreptam ex eo loco virginem secum asportāsse, Cic. Verr. 2, 4, 49, § 107: de convivio in vincla atque in tenebras, id. ib. 2, 4, 10, § 24: ab complexu alicujus, Liv. 3, 57, 3: milites vi fluminis abrepti, Caes. B. C. 1, 64; cf. Mel. 3, 5, 8; Plin. 2, 67, 67, § 170; Verg. A. 1, 108: aliquem ad quaestionem, Cic. Clu. 33, 89; cf.: aliquem ad humanum exitum, id. Rep. 1, 16 fin.; with acc. only: Cererem, Cic. Verr. 2, 4, 50, § 111: cives, Nep. Milt. 4, 2: aliquid, id. Dat. 4, 2: abripere se, to run, scamper away: ita abripuit repente sese subito, Plaut. Mil. 2, 2, 21; so id. Curc. 5, 1, 8.—
B. Transf., of property, to dissipate, squander: quod ille compersit miser, id illa univorsum abripiet, Ter. Phorm. 1, 1, 11.—
II. Trop., to carry off, remove, detach: repente te quasi quidam aestus ingenii tui procul a terrā abripuit atque in altum ... abstraxit, Cic. de Or. 3, 36, 145: voluntate omnes tecum fuerunt; tempestate abreptus est unus, id. Lig. 12, 34 (the figure taken from those driven away in a storm at sea); so, abreptus amore caedum, Sil. 5, 229; cf. id. 6, 332: (filium) etiam si natura a parentis similitudine abriperet, i.e. made unlike him, Cic. Verr. 2, 5, 12.

Origins

Latin ab- Latin rapiō Latin abripiō From ab- (“from, away from”) + rapiō (“grab, seize, snatch”).

Descendants
  • Englishabreption

Quick answers

What does abripiō mean in Latin?
abripiō, a verb, means “to take away (by violence); snatch, drag or tear off or away; to wash, blow away”.
What are the principal parts of abripiō?
abripiō, abripere, abripuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce abripiō?
In classical Latin, [abˈrɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈriː.pi.o].