adjectivefirst/second-declension adjective
abditīvus
abditīvus (feminine abditīva, neuter abditīvum)
Classical[ab.dɪˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[ab.diˈtiː.vus]
Meaning
- adjectiveremoved or separated from
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | abditīvus | abditīva | abditīvum |
| genitive | abditīvī | abditīvae | abditīvī |
| dative | abditīvō | abditīvae | abditīvō |
| accusative | abditīvum | abditīvam | abditīvum |
| ablative | abditīvō | abditīvā | abditīvō |
| vocative | abditīve | abditīva | abditīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | abditīvī | abditīvae | abditīva |
| genitive | abditīvōrum | abditīvārum | abditīvōrum |
| dative | abditīvīs | abditīvīs | abditīvīs |
| accusative | abditīvōs | abditīvās | abditīva |
| ablative | abditīvīs | abditīvīs | abditīvīs |
| vocative | abditīvī | abditīvae | abditīva |
abdĭtīvus, a, um, adj. abdo.
I. Removed or separated from = remotus, sejunctus:
a patre, Plaut. Poen. prol. 65.—II. ABDITIVI: abortivi, Paul. ex Fest. p. 22 Müll. (without an example).
Origins
From abdō (“to remove, put away”) + īvus.
In English words that came into English from abditīvus
- abditiveabditīvus