noun · neutersecond declension
zincum
zincum n (genitive zincī)
Classical[ˈzɪŋ.kũː]Ecclesiastical[ˈd͡ziŋ.kum]
Meaning
- Medieval Latinneuterzinc
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | zincum | zinca |
| genitive | zincī | zincōrum |
| dative | zincō | zincīs |
| accusative | zincum | zinca |
| ablative | zincō | zincīs |
| vocative | zincum | zinca |
Origins
Borrowed from German Zink.
In English words that came into English from zincum
- zincumzincum