LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

werpiō

werpiō (present infinitive werpīre, perfect active werpīvī, supine werpītum)
Classical[ˈwɛr.pi.oː]Ecclesiastical[ˈwɛr.pi.o]

Meaning

  1. to forgo, waive
  2. to denounce, disavow, abandon
  3. to divorce

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.werpiōwerpiēbamwerpiamwerpīvīwerpīveramwerpīverō
2nd sg.werpīswerpiēbāswerpiēswerpīvistīwerpīverāswerpīveris
3rd sg.werpitwerpiēbatwerpietwerpīvitwerpīveratwerpīverit
1st pl.werpīmuswerpiēbāmuswerpiēmuswerpīvimuswerpīverāmuswerpīverimus
2nd pl.werpītiswerpiēbātiswerpiētiswerpīvistiswerpīverātiswerpīveritis
3rd pl.werpiuntwerpiēbantwerpientwerpīvērunt
werpīvēre
werpīverantwerpīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.werpiamwerpīremwerpīverimwerpīvissem
2nd sg.werpiāswerpīrēswerpīverīswerpīvissēs
3rd sg.werpiatwerpīretwerpīveritwerpīvisset
1st pl.werpiāmuswerpīrēmuswerpīverīmuswerpīvissēmus
2nd pl.werpiātiswerpīrētiswerpīverītiswerpīvissētis
3rd pl.werpiantwerpīrentwerpīverintwerpīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.werpiorwerpiēbarwerpiar
2nd sg.werpīris
werpīre
werpiēbāris
werpiēbāre
werpiēris
werpiēre
3rd sg.werpīturwerpiēbāturwerpiētur
1st pl.werpīmurwerpiēbāmurwerpiēmur
2nd pl.werpīminīwerpiēbāminīwerpiēminī
3rd pl.werpiunturwerpiēbanturwerpientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.werpiarwerpīrer
2nd sg.werpiāris
werpiāre
werpīrēris
werpīrēre
3rd sg.werpiāturwerpīrētur
1st pl.werpiāmurwerpīrēmur
2nd pl.werpiāminīwerpīrēminī
3rd pl.werpianturwerpīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.werpīwerpīre
pres. 2nd pl.werpītewerpīminī
fut. 2nd sg.werpītōwerpītor
fut. 3rd sg.werpītōwerpītor
fut. 2nd pl.werpītōte—
fut. 3rd pl.werpiuntōwerpiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivewerpīrewerpīrī
perfect infinitivewerpīvissewerpītum esse
future infinitivewerpītūrum essewerpītum īrī
present participlewerpiēns—
perfect participle—werpītus
future participlewerpītūruswerpiendus
werpiundus
gerundwerpiendī, werpiendō, werpiendumsupinewerpītum, werpītū

Origins

Borrowed from Frankish *werpijan (“to throw (away), cast off”).

Descendants
  • Occitanguerpir
  • Occitangurpir
  • Occitangrupir
  • Middle Englishguerpishenfrom Old French guerpir
  • Middle Englishwerpishenfrom Old French guerpir

Quick answers

What does werpiō mean in Latin?
werpiō, a verb, means “to forgo, waive; to denounce, disavow, abandon; to divorce”.
What are the principal parts of werpiō?
werpiō, werpīre, werpīvī, werpītum (fourth conjugation).
How do you pronounce werpiō?
In classical Latin, [ˈwɛr.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈwɛr.pi.o].