LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

vulturius

vulturius m (genitive vulturiī or vulturī)
Classical[wʊɫˈtʊ.ri.ʊs]Ecclesiastical[vulˈtuː.ri.us]

Meaning

  1. masculinevulture
    Viden pictum, ubi ludificat cornix una volturios duos? — Non edepol video. — At ego video. Nam inter volturios duosc. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 3.2.145–147
    [nuntiatum erat] Caere volturium volasse in aedem Iovis,[…]27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 27.23.3
  2. figurativelymasculinea rapacious person
    tum autem sunt alii, qui te volturium vocant:c. 195 BCE, Plautus, Trinummus 1.2.64–65
    Appellatus est hic volturius illius provinciae, si dis placet, imperator.55 BCE, Cicero, In Pisonem 16
  3. abbreviationellipsismasculineEllipsis of vulturius iactus: an unlucky throw
    Iacit volturios quattuor. Talos arripio, invoco almam meam nutricem Herculem, iacto basilicum;[…]c. 190 BCE, Plautus, Curculio 2.3.78–80

Declension

declension
formsingularplural
nominativevulturiusvulturiī
volturiī
genitivevulturiī
vulturī, volturī, volturiī
vulturiōrum
volturiōrum
dativevulturiō
volturiō
vulturiīs
volturiīs
accusativevulturium
volturium
vulturiōs
volturiōs
ablativevulturiō
volturiō
vulturiīs
volturiīs
vocativevulturie
volturie
vulturiī
volturiī

vultŭrĭus (volt-), ii, m. id.,
I. a vulture, bird of prey.
I. Lit., Plaut. Truc. 2, 3, 16; id. Most. 3, 2, 146 sqq.; Lucr. 4, 680; Liv. 27, 23, 3; 27, 11, 4; 41, 21, 7.—
II. Transf.
A. A vulture; a designation for a rapacious or covetous person, an extortioner, and the like: sunt alii qui te volturium vocant, Plaut. Trin. 1, 2, 64: vulturius illius provinciae imperator, Cic. Pis. 16, 38; Cat. 68, 124.—
B. An unlucky throw at dice: jacit vulturios quattuor. Talos arripio: jacto basilicum, Plaut. Curc. 2, 3, 78.

Origins

Originally an adjective, from vultur /voltur + -ius; most likely related to vello.

Southern Gallo-Romance
  • Catalanvoltor
  • Occitanvoltor
  • Occitanvoutor
  • Aragonesevüeitre
  • Aragonesevoitre
  • Aragonesevuitre
  • Aragonesevutre
  • Aragonesegüeitre
  • Occidental and Septentrionalvolterfrom Catalan voltor
  • Gasconvotrefrom Occitan voltor
Ibero-Romance
  • Spanishbuitrefrom Old Spanish boitre
  • Portugueseabutre
  • Asturianutra
  • Asturianutre
  • Asturianutru
  • Asturianuitre
  • Asturianutria
  • Asturianbutre
  • unknownvoitirónfrom Galician voitre
  • unknownviturónfrom Galician voitre
Balkan Romance
  • Romanianvultur
  • Aromanianvultur
Italo-Romance
  • Italianavvoltoio
  • Venetanavoltogiofrom Italian avvoltoio
  • Sicilianvuturu
  • Sicilianavuturu
Northern Gallo-Romance
  • Frenchvautourfrom Old French voltur
  • Franco-Provençalvôtor
Padanian
  • Ladinvaltoi
  • Piedmontesevotor
  • Venetanvoltor

Quick answers

What does vulturius mean in Latin?
vulturius, a noun, means “vulture; a rapacious person; Ellipsis of vulturius iactus: an unlucky throw”.
What is the genitive of vulturius?
The genitive singular is vulturiī. vulturius is masculine, second declension.
How do you pronounce vulturius?
In classical Latin, [wʊɫˈtʊ.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vulˈtuː.ri.us].