noun · masculinethird declension
vulgātor
vulgātor m (genitive vulgātōris, feminine vulgātrīx)
Classical[wʊɫˈɡaː.tɔr]Ecclesiastical[vulˈɡaː.tor]
Meaning
- divulger, one that divulges information, makes something well-known
Vulgator secretorum non credi potest
The divulger of secrets is not able to be trustedHaec est natio, cujus ante te fuit omne quod voluit: in qua titulos obtinuit, qui emit adversariorum sanguine dignitatem: apud quam campus est vulgator natalium
1844, Jacques-Paul Migne, Patrologiae cursus completus sive biblioteca universalis, integra, uniformis, commoda, oeconomica, omnium SS. Patrum, doctorum scriptorumque eccelesiasticorum qui ab aevo apostolico ad usque Innocentii III tempora floruerunt (quotation in Latin; overall work in Latin), Cambridge, Massachusetts: Parisiis, pages 171-172:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vulgātor | vulgātōrēs |
| genitive | vulgātōris | vulgātōrum |
| dative | vulgātōrī | vulgātōribus |
| accusative | vulgātōrem | vulgātōrēs |
| ablative | vulgātōre | vulgātōribus |
| vocative | vulgātor | vulgātōrēs |
vulgātor (volg-), ōris, m. 2. vulgo,
I. one that makes a thing generally known, a publisher. divulger: taciti, i. e. Tantalus, who divulged the secrets of the gods, Ov. Am. 3, 7, 51.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin vulgātor From vulgō (to make known, public) + -tor (masculine agent noun forming suffix).