verbfirst conjugation
vōcificō
vōcificō (present infinitive vōcificāre, perfect active vōcificāvī, supine vōcificātum)
Classical[woːˈkɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[voˈt͡ʃiː.fi.ko]
Meaning
- to cry aloud, utter a loud cry; proclaim
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vōcificō | vōcificābam | vōcificābō | vōcificāvī | vōcificāveram | vōcificāverō |
| 2nd sg. | vōcificās | vōcificābās | vōcificābis | vōcificāvistī | vōcificāverās | vōcificāveris |
| 3rd sg. | vōcificat | vōcificābat | vōcificābit | vōcificāvit | vōcificāverat | vōcificāverit |
| 1st pl. | vōcificāmus | vōcificābāmus | vōcificābimus | vōcificāvimus | vōcificāverāmus | vōcificāverimus |
| 2nd pl. | vōcificātis | vōcificābātis | vōcificābitis | vōcificāvistis | vōcificāverātis | vōcificāveritis |
| 3rd pl. | vōcificant | vōcificābant | vōcificābunt | vōcificāvērunt vōcificāvēre | vōcificāverant | vōcificāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vōcificem | vōcificārem | vōcificāverim | vōcificāvissem |
| 2nd sg. | vōcificēs | vōcificārēs | vōcificāverīs | vōcificāvissēs |
| 3rd sg. | vōcificet | vōcificāret | vōcificāverit | vōcificāvisset |
| 1st pl. | vōcificēmus | vōcificārēmus | vōcificāverīmus | vōcificāvissēmus |
| 2nd pl. | vōcificētis | vōcificārētis | vōcificāverītis | vōcificāvissētis |
| 3rd pl. | vōcificent | vōcificārent | vōcificāverint | vōcificāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | vōcificor | vōcificābar | vōcificābor |
| 2nd sg. | vōcificāris vōcificāre | vōcificābāris vōcificābāre | vōcificāberis vōcificābere |
| 3rd sg. | vōcificātur | vōcificābātur | vōcificābitur |
| 1st pl. | vōcificāmur | vōcificābāmur | vōcificābimur |
| 2nd pl. | vōcificāminī | vōcificābāminī | vōcificābiminī |
| 3rd pl. | vōcificantur | vōcificābantur | vōcificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | vōcificer | vōcificārer |
| 2nd sg. | vōcificēris vōcificēre | vōcificārēris vōcificārēre |
| 3rd sg. | vōcificētur | vōcificārētur |
| 1st pl. | vōcificēmur | vōcificārēmur |
| 2nd pl. | vōcificēminī | vōcificārēminī |
| 3rd pl. | vōcificentur | vōcificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vōcificā | vōcificāre |
| pres. 2nd pl. | vōcificāte | vōcificāminī |
| fut. 2nd sg. | vōcificātō | vōcificātor |
| fut. 3rd sg. | vōcificātō | vōcificātor |
| fut. 2nd pl. | vōcificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | vōcificantō | vōcificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vōcificāre | vōcificārī |
| perfect infinitive | vōcificāvisse | vōcificātum esse |
| future infinitive | vōcificātūrum esse | vōcificātum īrī |
| present participle | vōcificāns | — |
| perfect participle | — | vōcificātus |
| future participle | vōcificātūrus | vōcificandus |
gerundvōcificandī, vōcificandō, vōcificandumsupinevōcificātum, vōcificātū
vōcĭfĭco, āre, v. n. and a.
I. [vox-facio], to cry aloud, utter a loud cry, proclaim (ante- and post-class.).
I. Neutr.:
(apes) a se eiciunt fucos, quos vocificantes persequuntur, Varr. R. R. 3, 16, 8.—II. Act.: cujus vim Demosthenis orationes vocificant, Gell. 9, 3, 1.
Origins
From vōx (“voice”) + facio (“do, make, produce”).