LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vītābundus

vītābundus (feminine vītābunda, neuter vītābundum)
Classical[wiː.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[vi.taˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveshunning, avoiding, evading

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevītābundusvītābundavītābundum
genitivevītābundīvītābundaevītābundī
dativevītābundōvītābundaevītābundō
accusativevītābundumvītābundamvītābundum
ablativevītābundōvītābundāvītābundō
vocativevītābundevītābundavītābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevītābundīvītābundaevītābunda
genitivevītābundōrumvītābundārumvītābundōrum
dativevītābundīsvītābundīsvītābundīs
accusativevītābundōsvītābundāsvītābunda
ablativevītābundīsvītābundīsvītābundīs
vocativevītābundīvītābundaevītābunda

vītābundus, a, um, adj. id.,
I. shunning, avoiding, evading (rare; not in Cic. or Cæs.).
(a). With acc.: vitabundus classem hostium, Sall. Fragm. ap. Non. p. 186, 17 (id. H. 3, 19 Dietsch): Hanno vitabundus castra hostium consulesque, Liv. 25, 13, 4. —
(b). Absol.: vitabundus per saltuosa loca exercitum ductare, Sall. J. 38, 1: inter tela hostium vitabundus erumpit, id. ib. 101, 9; Tac. H. 3, 37.

Origins

From vītō (“avoid; shun”) + -bundus.

Quick answers

What does vītābundus mean in Latin?
vītābundus, a adjective, means “shunning, avoiding, evading”.
How do you pronounce vītābundus?
In classical Latin, [wiː.taːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vi.taˈbun.dus].