proper noun · masculinesecond declension
Vincentius
Vincentius m (genitive Vincentiī or Vincentī)
Classical[wɪŋˈkɛn.ti.ʊs]Ecclesiastical[vin̠ʲˈt͡ʃɛn.t͡si.us]
Meaning
- masculinea male given name
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Vincentius | Vincentiī |
| genitive | Vincentiī Vincentī | Vincentiōrum |
| dative | Vincentiō | Vincentiīs |
| accusative | Vincentium | Vincentiōs |
| ablative | Vincentiō | Vincentiīs |
| vocative | Vincentī | Vincentiī |
Origins
From vincēns (“conquering”) + -ius, present participle of vincō.
Descendants
- FrenchVincent
- EnglishVincentfrom French Vincent
- GermanVincentfrom French Vincent
- ItalianVincenzo
- CatalanVicençfrom Vulgar Latin *Vicentius
- CatalanVicentfrom Vulgar Latin *Vicentius
- SpanishVicentefrom Vulgar Latin *Vicentius
- Arabicبِنْجِنْسِيُس
- ArmenianՎիգենfrom Old Armenian Վիգէն
- Haitian CreoleVensanfrom French Vincent