LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vigōrō

vigōrō (present infinitive vigōrāre, perfect active vigōrāvī, supine vigōrātum)
Classical[wɪˈɡoː.roː]Ecclesiastical[viˈɡɔː.ro]

Meaning

  1. to animate, invigorate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vigōrōvigōrābamvigōrābōvigōrāvīvigōrāveramvigōrāverō
vigōrārō
2nd sg.vigōrāsvigōrābāsvigōrābisvigōrāvistī
vigōrāstī
vigōrāverās
vigōrārās
vigōrāveris
3rd sg.vigōratvigōrābatvigōrābitvigōrāvitvigōrāverat
vigōrārat
vigōrāverit
vigōrārit
1st pl.vigōrāmusvigōrābāmusvigōrābimusvigōrāvimusvigōrāverāmusvigōrāverimus
vigōrārimus
2nd pl.vigōrātisvigōrābātisvigōrābitisvigōrāvistis
vigōrāstis
vigōrāverātis
vigōrārātis
vigōrāveritis
vigōrāritis
3rd pl.vigōrantvigōrābantvigōrābuntvigōrāvērunt
vigōrāvēre, vigōrārunt
vigōrāverant
vigōrārant
vigōrāverint
vigōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vigōremvigōrāremvigōrāverim
vigōrārim
vigōrāvissem
vigōrāssem
2nd sg.vigōrēsvigōrārēsvigōrāverīsvigōrāvissēs
vigōrāssēs
3rd sg.vigōretvigōrāretvigōrāverit
vigōrārit
vigōrāvisset
vigōrāsset
1st pl.vigōrēmusvigōrārēmusvigōrāverīmus
vigōrārīmus
vigōrāvissēmus
vigōrāssēmus
2nd pl.vigōrētisvigōrārētisvigōrāverītis
vigōrārītis
vigōrāvissētis
vigōrāssētis
3rd pl.vigōrentvigōrārentvigōrāverint
vigōrārint
vigōrāvissent
vigōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vigōrorvigōrābarvigōrābor
2nd sg.vigōrāris
vigōrāre
vigōrābāris
vigōrābāre
vigōrāberis
vigōrābere
3rd sg.vigōrāturvigōrābāturvigōrābitur
1st pl.vigōrāmurvigōrābāmurvigōrābimur
2nd pl.vigōrāminīvigōrābāminīvigōrābiminī
3rd pl.vigōranturvigōrābanturvigōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vigōrervigōrārer
2nd sg.vigōrēris
vigōrēre
vigōrārēris
vigōrārēre
3rd sg.vigōrēturvigōrārētur
1st pl.vigōrēmurvigōrārēmur
2nd pl.vigōrēminīvigōrārēminī
3rd pl.vigōrenturvigōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vigōrāvigōrāre
pres. 2nd pl.vigōrātevigōrāminī
fut. 2nd sg.vigōrātōvigōrātor
fut. 3rd sg.vigōrātōvigōrātor
fut. 2nd pl.vigōrātōte—
fut. 3rd pl.vigōrantōvigōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevigōrārevigōrārī
perfect infinitivevigōrāvisse
vigōrāsse
vigōrātum esse
future infinitivevigōrātūrum essevigōrātum īrī
present participlevigōrāns—
perfect participle—vigōrātus
vigōrāta, vigōrātā, vigōrātae, vigōrātam, vigōrātārum, vigōrātās, vigōrātī, vigōrātōrum, vigōrātōs
future participlevigōrātūrus
vigōrātūra, vigōrātūrā, vigōrātūrae, vigōrātūram, vigōrātūrārum, vigōrātūrās, vigōrātūre, vigōrātūrī, vigōrātūrīs, vigōrātūrō, vigōrātūrōrum, vigōrātūrōs, vigōrātūrum
vigōrandus
vigōranda, vigōrandā, vigōrandae, vigōrandam, vigōrandārum, vigōrandās, vigōrande, vigōrandīs, vigōrandōrum, vigōrandōs
gerundvigōrandī, vigōrandō, vigōrandumsupinevigōrātum, vigōrātū

vĭgōro, āvi, ātum, 1, v. a. and n. vigor.
I. Act., to animate, invigorate: disciplinam, Tert. Pud. 2: juvenis vigoratus, stout, lusty, vigorous, App. M. 9, p. 227.—
II. Neutr., to become strong, gain strength: vinum animae vigorantis ex vite Christi, Tert. Res. Carn. 26 med.

Origins

Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *-ōs Proto-Italic *-ōs Latin -or Latin vigor Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vigoro From vigor + -ō.

Descendants
  • Frenchvigorer
  • Italianvigorare
  • Portuguesevigorar
  • Spanishvigorar

Quick answers

What does vigōrō mean in Latin?
vigōrō, a verb, means “to animate, invigorate”.
What are the principal parts of vigōrō?
vigōrō, vigōrāre, vigōrāvī, vigōrātum (first conjugation).
How do you pronounce vigōrō?
In classical Latin, [wɪˈɡoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [viˈɡɔː.ro].