noun · masculinesecond declension
vīgintivir
vīgintivir m (genitive vīgintivirī)
Classical[wiːˈɡɪn.tɪ.wɪr]Ecclesiastical[viˈd͡ʒin.ti.vir]
Meaning
- especiallypluralvigintivir
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīgintivir | vīgintivirī |
| genitive | vīgintivirī | vīgintivirōrum |
| dative | vīgintivirō | vīgintivirīs |
| accusative | vīgintivirum | vīgintivirōs |
| ablative | vīgintivirō | vīgintivirīs |
| vocative | vīgintivir | vīgintivirī |
vīgintĭvir, vĭri, v. vigintiviri.
Origins
From vīgintī (“twenty”) + vir (“man”).