noun · masculinefourth declension
vīgintisexvirātus
vīgintisexvirātus m (genitive vīgintisexvirātūs)
Classical[wiː.ɡɪn.tɪ.sɛks.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[vi.d͡ʒin.ti.s̬eɡz.viˈraː.tus]
Meaning
- vigintisexvirate (rank or office of a vigintisexvir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīgintisexvirātus | vīgintisexvirātūs |
| genitive | vīgintisexvirātūs | vīgintisexvirātuum vīgintisēvirātuum |
| dative | vīgintisexvirātuī vīgintisēvirātuī | vīgintisexvirātibus vīgintisēvirātibus |
| accusative | vīgintisexvirātum vīgintisēvirātum | vīgintisexvirātūs |
| ablative | vīgintisexvirātū vīgintisēvirātū | vīgintisexvirātibus vīgintisēvirātibus |
| vocative | vīgintisexvirātus | vīgintisexvirātūs |
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin vīgintisexvirātus From vīgintisexvir + -ātus.