adjectivefirst/second-declension adjective
victimārius1
victimārius (feminine victimāria, neuter victimārium)
Classical[wɪk.tɪˈmaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[vik.tiˈmaː.ri.us]
Meaning
- adjectivebelonging to victims
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | victimārius | victimāria | victimārium |
| genitive | victimāriī | victimāriae | victimāriī |
| dative | victimāriō | victimāriae | victimāriō |
| accusative | victimārium | victimāriam | victimārium |
| ablative | victimāriō | victimāriā | victimāriō |
| vocative | victimārie | victimāria | victimārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | victimāriī | victimāriae | victimāria |
| genitive | victimāriōrum | victimāriārum | victimāriōrum |
| dative | victimāriīs | victimāriīs | victimāriīs |
| accusative | victimāriōs | victimāriās | victimāria |
| ablative | victimāriīs | victimāriīs | victimāriīs |
| vocative | victimāriī | victimāriae | victimāria |
victĭmārĭus, a, um, adj. victima,
I. of or belonging to victims.
I. Adj.:
negotiator, a dealer in beasts for sacrifice, Plin. 7, 12, 10, § 54 (al. suarius).—II. Subst.: victĭmārĭus, ii, m.
A. An assistant at sacrifices, Liv. 40, 29, 14; Val. Max. 1, 1, 12; Inscr. Orell. 2453 sq.; 3644.—
B. A dealer in beasts for sacrifice, Val. Max. 9, 14, 3.
Origins
From victima (“sacrificial victim”) + -ārius.