adjectivefirst/second-declension adjective
vicāriānus
vicāriānus (feminine vicāriāna, neuter vicāriānum)
Classical[wɪ.kaː.riˈaː.nʊs]Ecclesiastical[vi.ka.riˈaː.nus]
Meaning
- adjectiveOf or pertaining to a deputy or vicar—vicarial.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vicāriānus | vicāriāna | vicāriānum |
| genitive | vicāriānī | vicāriānae | vicāriānī |
| dative | vicāriānō | vicāriānae | vicāriānō |
| accusative | vicāriānum | vicāriānam | vicāriānum |
| ablative | vicāriānō | vicāriānā | vicāriānō |
| vocative | vicāriāne | vicāriāna | vicāriānum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vicāriānī | vicāriānae | vicāriāna |
| genitive | vicāriānōrum | vicāriānārum | vicāriānōrum |
| dative | vicāriānīs | vicāriānīs | vicāriānīs |
| accusative | vicāriānōs | vicāriānās | vicāriāna |
| ablative | vicāriānīs | vicāriānīs | vicāriānīs |
| vocative | vicāriānī | vicāriānae | vicāriāna |
vĭcārĭānus, a, um, adj. vicarius,
I. of or belonging to a deputy or vicar, vicarial:
apparitores, Cod. Just. 1, 35, 1: apex, the rank of a vicar, Sid. Ep. 1, 3.Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin vicāriānus From vicārius (“vicar”) + -ānus.