noun · masculinethird declension
vexātor
vexātor m (genitive vexātōris)
Classical[wɛkˈsaː.tɔr]Ecclesiastical[veɡˈzaː.tor]
Meaning
- troubler, harasser, abuser, vexer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vexātor | vexātōrēs |
| genitive | vexātōris | vexātōrum |
| dative | vexātōrī | vexātōribus |
| accusative | vexātōrem | vexātōrēs |
| ablative | vexātōre | vexātōribus |
| vocative | vexātor | vexātōrēs |
vexātor, ōris, m. id.,
I. a troubler, harasser, abuser, vexer (Ciceron.):
custosne urbis an direptor et vexator esset Antonius, Cic. Phil. 3, 11, 27: aetatulae suae, id. Sest. 8, 18: furoris (Clodii), i. e. opposer, id. Mil. 13, 35.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vexātor ōris, m
vexo, one who distresses, a troubler, harasser, vexer: urbis esset Antonius: furoris (Clodi), i. e. opposer.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin vexātor From vexō + -tor.