LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

Verticordia

Verticordia f sg (genitive Verticordiae)
Classical[wɛr.tɪˈkɔr.di.a]Ecclesiastical[ver.tiˈkɔr.di.a]

Meaning

  1. Romanfemininesingularepithet of Venus
    quae, cum senatus libris Sibyllinis per decemuiros inspectis censuisset ut Veneris Verticordiae simulacrum consecraretur,[…]14 CE – 37 CE, Valerius Maximus, Factorum et dictorum memorabilium 8.15.12

Declension

declension
formsingularplural
nominativeVerticordia—
genitiveVerticordiae—
dativeVerticordiae—
accusativeVerticordiam—
ablativeVerticordiā—
vocativeVerticordia—

Vertĭcordĭa, ae, f. verto-cor,
I. the Turner of hearts, an epithet of Venus, who was supposed to restrain maidens from unchastity, Val. Max. 8, 15, 12; Jul. Obseq. 97 (cf. Ov. F. 4, 157 sq.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*wert-
  2. Proto-Indo-European*wértetor
  3. Proto-Italic*wertō
  4. LatinVerticordia

Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin Verticordia From verto (“turn”) + cor (“heart”) + -ia.

Quick answers

What does Verticordia mean in Latin?
Verticordia, a noun, means “epithet of Venus”.
What is the genitive of Verticordia?
The genitive singular is Verticordiae. Verticordia is feminine, first declension.
How do you pronounce Verticordia?
In classical Latin, [wɛr.tɪˈkɔr.di.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [ver.tiˈkɔr.di.a].
Where does Verticordia come from?
Proto-Indo-European *wert- → Proto-Indo-European *wértetor → Proto-Italic *wertō → Latin Verticordia.