noun · neutersecond declension
vēriloquium
vēriloquium n (genitive vēriloquiī or vēriloquī)
Classical[weː.rɪˈɫɔ.kʷi.ũː]Ecclesiastical[ve.riˈlɔː.kʷi.um]
Meaning
- etymology
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vēriloquium | vēriloquia |
| genitive | vēriloquiī vēriloquī | vēriloquiōrum |
| dative | vēriloquiō | vēriloquiīs |
| accusative | vēriloquium | vēriloquia |
| ablative | vēriloquiō | vēriloquiīs |
| vocative | vēriloquium | vēriloquia |
vērĭlŏquĭum, ii, n. verus-loquor, a literal transl. of ἐτυμολογία,
I. etymology, for which Cicero proposes the freer rendering, notatio, Cic. Top. 8, 35.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vēriloquium ī, n
verus+4 LAC-, etymology (transl. of ἐτυμολογία).
Origins
Compound of vērus + loquor + -ium. Coined by Cicero as a calque of Ancient Greek ἐτυμολογία (etumología).