proper noun · masculinesecond declension
Ventidius
Ventidius m sg (genitive Ventidiī or Ventidī)
Classical[wɛnˈtɪ.di.ʊs]Ecclesiastical[venˈtiː.di.us]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
- masculinesingularVentidius Cumanus, a Roman procurator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Ventidius | — |
| genitive | Ventidiī Ventidī | — |
| dative | Ventidiō | — |
| accusative | Ventidium | — |
| ablative | Ventidiō | — |
| vocative | Ventidī | — |
Ventĭdĭus, i, m.,
I. the name of a Roman gens;
so P. Ventidius Bassus, a partisan of Antony, Cic. Phil. 12, 9, 23; 13, 11, 26; 13, 21, 48; 14, 7, 21; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 3; Gell. 15, 4.—Hence, adj.: Ventĭdĭā-nus, a, um, Ventidian, of Ventidius: milites, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 3: rumores, Cic. Fragm. ap. Non. 92, 21.