proper noun · masculinesecond declension
Vannius
Vannius m sg (genitive Vanniī or Vannī)
Classical[ˈwan.ni.ʊs]Ecclesiastical[ˈvan.ni.us]
Meaning
- masculinesingularA chief of the Quadi
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Vannius | — |
| genitive | Vanniī Vannī | — |
| dative | Vanniō | — |
| accusative | Vannium | — |
| ablative | Vanniō | — |
| vocative | Vannī | — |
Vannĭus, ii, m.,
I. a king of the Quadi in the time of Tiberius, Tac. A. 2, 63; 12, 29 sq.—Hence, Vannĭānus, a, um, of Vannius:
regnum, Plin. 4, 12, 25, § 81.