noun · masculinesecond declension
vandalismus
vandalismus m sg (genitive vandalismī)
Classical[wan.daˈlɪs.mʊs]Ecclesiastical[van.daˈliz.mus]
Meaning
- New Latinmasculinesingulara linguistic feature associated with or characteristic of the Vandal people
- New Latinmasculinesingularvandalism; barbarous destructiveness
Nam vivida repugnantia quam experimur cùm videmus haec entia barbare tractari et destrui, satis jàm indicaret crudelitatem et vandalismum à naturâ reprobari.
1860, Nicolas Chevallier, Compendium philosophicum, ab ex-professore Seminarii Nanceïensis redactum, page 447:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vandalismus | — |
| genitive | vandalismī | — |
| dative | vandalismō | — |
| accusative | vandalismum | — |
| ablative | vandalismō | — |
| vocative | vandalisme | — |
Origins
From Vandalī + -ismus. In sense 2, calque of French vandalisme (“vandalism”).