LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

Valentīniānus1

Valentīniānus (feminine Valentīniāna, neuter Valentīniānum)
Classical[wa.ɫɛn.tiː.niˈaː.nʊs]Ecclesiastical[va.len.ti.niˈaː.nus]

Meaning

  1. adjectivepertaining to one named Valentīnus

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeValentīniānusValentīniānaValentīniānum
genitiveValentīniānīValentīniānaeValentīniānī
dativeValentīniānōValentīniānaeValentīniānō
accusativeValentīniānumValentīniānamValentīniānum
ablativeValentīniānōValentīniānāValentīniānō
vocativeValentīniāneValentīniānaValentīniānum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeValentīniānīValentīniānaeValentīniāna
genitiveValentīniānōrumValentīniānārumValentīniānōrum
dativeValentīniānīsValentīniānīsValentīniānīs
accusativeValentīniānōsValentīniānāsValentīniāna
ablativeValentīniānīsValentīniānīsValentīniānīs
vocativeValentīniānīValentīniānaeValentīniāna

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂welh₁-
  2. Proto-Indo-European*h₂wl̥h₁éh₁yeti
  3. Proto-Italic*walēō
  4. LatinValentīniānus

Latin valēnsnom. Latin Valēns Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin Valentīnus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin -iānus Latin Valentīniānus From Valentīnus + -iānus. The noun is a patronymic from Valentīnus.

Descendants
  • EnglishValentinian
  • FrenchValentinien
  • ItalianValentiniano
proper noun · masculinesecond declension
Valentīniānus2
Valentīniānus m sg (genitive Valentīniānī)
Classical[wa.ɫɛn.tiː.niˈaː.nʊs]Ecclesiastical[va.len.ti.niˈaː.nus]

Meaning

  1. a masculine cognomen held by three Roman emperors, most notably Valentinian I

Declension

declension
formsingularplural
nominativeValentīniānus—
genitiveValentīniānī—
dativeValentīniānō—
accusativeValentīniānum—
ablativeValentīniānō—
vocativeValentīniāne—

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂welh₁-
  2. Proto-Indo-European*h₂wl̥h₁éh₁yeti
  3. Proto-Italic*walēō
  4. LatinValentīniānus

Latin valēnsnom. Latin Valēns Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin Valentīnus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin -iānus Latin Valentīniānus From Valentīnus + -iānus. The noun is a patronymic from Valentīnus.

Quick answers

What does Valentīniānus mean in Latin?
Valentīniānus, a adjective, means “pertaining to one named Valentīnus”.
How do you pronounce Valentīniānus?
In classical Latin, [wa.ɫɛn.tiː.niˈaː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [va.len.ti.niˈaː.nus].
Where does Valentīniānus come from?
Proto-Indo-European *h₂welh₁- → Proto-Indo-European *h₂wl̥h₁éh₁yeti → Proto-Italic *walēō → Latin Valentīniānus.