LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

valentiānus

valentiānus (feminine valentiāna, neuter valentiānum)
Classical[wa.ɫɛn.tiˈaː.nʊs]Ecclesiastical[va.len.t͡siˈaː.nus]

Meaning

  1. adjectiveValencian

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevalentiānusvalentiānavalentiānum
genitivevalentiānīvalentiānaevalentiānī
dativevalentiānōvalentiānaevalentiānō
accusativevalentiānumvalentiānamvalentiānum
ablativevalentiānōvalentiānāvalentiānō
vocativevalentiānevalentiānavalentiānum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevalentiānīvalentiānaevalentiāna
genitivevalentiānōrumvalentiānārumvalentiānōrum
dativevalentiānīsvalentiānīsvalentiānīs
accusativevalentiānōsvalentiānāsvalentiāna
ablativevalentiānīsvalentiānīsvalentiānīs
vocativevalentiānīvalentiānaevalentiāna

Origins

Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -anus Latin valentiānus From Valentia (“Valencia”) + -anus (“-ian: forming adjectives”).

Descendants
  • FrenchValentien

Quick answers

What does valentiānus mean in Latin?
valentiānus, a adjective, means “Valencian”.
How do you pronounce valentiānus?
In classical Latin, [wa.ɫɛn.tiˈaː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [va.len.t͡siˈaː.nus].