LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

vador

vador (present infinitive vadārī or vadārier, perfect active vadātus sum)
Classical[ˈwa.dɔr]Ecclesiastical[ˈvaː.dor]

Meaning

  1. deponentto put under bail to appear in court
  2. deponentto bind, pledge, or obligate to do something in general

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vadorvadābarvadābor———
2nd sg.vadāris
vadāre
vadābāris
vadābāre
vadāberis
vadābere
———
3rd sg.vadāturvadābāturvadābitur———
1st pl.vadāmurvadābāmurvadābimur———
2nd pl.vadāminīvadābāminīvadābiminī———
3rd pl.vadanturvadābanturvadābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vadervadārer——
2nd sg.vadēris
vadēre
vadārēris
vadārēre
——
3rd sg.vadēturvadārētur——
1st pl.vadēmurvadārēmur——
2nd pl.vadēminīvadārēminī——
3rd pl.vadenturvadārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vadāre—
pres. 2nd pl.vadāminī—
fut. 2nd sg.vadātor—
fut. 3rd sg.vadātor—
fut. 3rd pl.vadantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevadārī
vadārier
—
perfect infinitivevadātum esse—
future infinitivevadātūrum esse—
present participlevadāns—
perfect participlevadātus
vadāta, vadātā, vadātae, vadātam, vadātārum, vadātās, vadāte, vadātī, vadātīs, vadātō, vadātōrum, vadātōs
—
future participlevadātūrusvadandus
gerundvadandī, vadandō, vadandumsupinevadātum, vadātū

vădor, ātus (
I. inf. vadarier, Plaut. Aul. 2, 4, 40), 1, v. dep. a. [1. vas]; jurid. t. t., to bind over by bail to appear in court: Sa. Vadatur hic me. Poe. Utinam vades desint, in carcere ut sis, Plaut. Pers. 2, 4, 18: postulat, ut sibi liceret milvom vadarier, id. Aul. 2, 4, 40: neque vadari amplius neque vadimonium promittere ... hominem vadari, Cic. Quint. 6, 23; cf. id. ib. 19, 61: (Apronius) cum ex Leontino usque ad Lilybaeum aliquem vadaretur, Cic. Verr. 2, 3, 15, § 38: tot vadibus accusator vadatus est reum, Liv. 3, 13, 8: jamque vadaturus, lecticā prodeat, inquit, Ov. R. Am. 665: casu tunc respondere vadato Debebat (= ei, qui eum vadatus erat, vadimonio obligaverat), Hor. S. 1, 9, 36.!*? vădātus, a, um, in pass. signif. (prop. bound over to appear in court; hence, transf., in gen.), bound, pledged, engaged to do any thing (ante- and postclass.): vadatus = obstrictus vel sub fidejussione ambulans; sicut Fenestella ait: apud quem vadatus amicitiae nodulo tenebatur, Fulg. Expos. Serm. Ant. p. 567: ita me vadatum amore vinctumque attines, Plaut. Bacch. 2, 2, 3: trico, Lucil. ap. Non. 8, 24: memineris mihi reliqua vitae tuae curricula vadata, devoted, App. M. 11, p. 259, 40; Pac. Pan. Theod. 17.

Origins

  1. Proto-Italic*woss
  2. Latinvador

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vador From vas (“surety, bail”) + -ō.

Quick answers

What does vador mean in Latin?
vador, a verb, means “to put under bail to appear in court; to bind, pledge, or obligate to do something in general”.
What are the principal parts of vador?
vador, vadārī, vadātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce vador?
In classical Latin, [ˈwa.dɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvaː.dor].
Where does vador come from?
Proto-Italic *woss → Latin vador.