LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Urgulanius

Urgulanius m sg (genitive Urgulaniī or Urgulanī)
Classical[ʊr.ɡʊˈɫa.ni.ʊs]Ecclesiastical[ur.ɡuˈlaː.ni.us]

Meaning

  1. masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name"
    P(ublius) Urgulanius / Sabinus / Iuliae Firmi f(iliae) Tertiae / uxoriAE 1964, 242
    P(ublius) Urgulanius / Damocrates / Scen(a)eCIL 6, 29585
  2. masculinesingulara Roman cognomen
    M(arcus) Plautius M(arci) f(ilius) A(uli) n(epos) / Silvanus / co(n)s(ul) VIIvir epulon(um) / huic senatus triumphalia / ornamenta decrevit ob / res in Il(l)yrico bene gestas / Lartia Cn(aei) f(ilia) uxor / A(ulus) Plautius M(arci) f(ilius) / Urgulanius / vixit ann(os) IXCIL 14, 3606

Declension

declension
formsingularplural
nominativeUrgulanius—
genitiveUrgulaniī
Urgulanī
—
dativeUrgulaniō—
accusativeUrgulanium—
ablativeUrgulaniō—
vocativeUrgulanī—

Origins

Unknown. Perhaps from *Urgius, a name which may be attested in CIL XI 6689. It may be connected to Pre-Samnite 𐌖𐌓𐌖𐌚𐌉𐌄𐌉𐌔 (urufieis), although the reading of the Pre-Samnite term is disputed and thus its potential etymology is uncertain.

Quick answers

What does Urgulanius mean in Latin?
Urgulanius, a proper noun, means “a Roman nomen gentile, gens or "family name"; a Roman cognomen”.
What is the genitive of Urgulanius?
The genitive singular is Urgulaniī. Urgulanius is masculine, second declension.
How do you pronounce Urgulanius?
In classical Latin, [ʊr.ɡʊˈɫa.ni.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ur.ɡuˈlaː.ni.us].