proper noun · masculinesecond declension
Urgulanius
Urgulanius m sg (genitive Urgulaniī or Urgulanī)
Classical[ʊr.ɡʊˈɫa.ni.ʊs]Ecclesiastical[ur.ɡuˈlaː.ni.us]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name"
P(ublius) Urgulanius / Sabinus / Iuliae Firmi f(iliae) Tertiae / uxori
AE 1964, 242P(ublius) Urgulanius / Damocrates / Scen(a)e
CIL 6, 29585 - masculinesingulara Roman cognomen
M(arcus) Plautius M(arci) f(ilius) A(uli) n(epos) / Silvanus / co(n)s(ul) VIIvir epulon(um) / huic senatus triumphalia / ornamenta decrevit ob / res in Il(l)yrico bene gestas / Lartia Cn(aei) f(ilia) uxor / A(ulus) Plautius M(arci) f(ilius) / Urgulanius / vixit ann(os) IX
CIL 14, 3606
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Urgulanius | — |
| genitive | Urgulaniī Urgulanī | — |
| dative | Urgulaniō | — |
| accusative | Urgulanium | — |
| ablative | Urgulaniō | — |
| vocative | Urgulanī | — |
Origins
Unknown. Perhaps from *Urgius, a name which may be attested in CIL XI 6689. It may be connected to Pre-Samnite 𐌖𐌓𐌖𐌚𐌉𐌄𐌉𐌔 (urufieis), although the reading of the Pre-Samnite term is disputed and thus its potential etymology is uncertain.