noun · masculinesecond declension
ūndecimvir
ūndecimvir m (genitive ūndecimvirī)
Classical[uːn.dɛˈkɪm.wɪr]Ecclesiastical[un.deˈt͡ʃim.vir]
Meaning
- especiallypluralundecimvir
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ūndecimvir | ūndecimvirī |
| genitive | ūndecimvirī | ūndecimvirōrum |
| dative | ūndecimvirō | ūndecimvirīs |
| accusative | ūndecimvirum | ūndecimvirōs |
| ablative | ūndecimvirō | ūndecimvirīs |
| vocative | ūndecimvir | ūndecimvirī |
Origins
From ūndecim (“eleven”) + vir (“man”).